Francisco van Jole

In de winkel van het tankstation werd een opgestoken middelvinger te koop aangeboden. Te monteren achter de autoruit. Zelfs al was de beschrijving in het Engels toch vond ik het ’typisch Oostenrijks’. Een land dat uitblinkt in wat je zou kunnen noemen keurige onbeschoftheid. Althans volgens mijn eigen vooroordeel want dit was mijn eerste bezoek aan het land. Nou ja, bezoek, het was een doortocht vanuit Tsjechië. Op weg naar Slovenië.
Ik corrigeerde mezelf. Die vingers verkopen ze waarschijnlijk overal. Die zijn er niet voor Oostenrijkers maar voor horkerige bestuurders, een internationaal verschijnsel.
Een uur later was er de grens alweer.
Bij de post stonden een man en een vrouw in uniform die hun hand uitgestoken hielden zoals douaniers dat doen. De man wierp een blik op de aangereikte reisdocumenten en zei met een lijzig, zangerig accent U heeft geen sticker op de voorruit.
Ik keek hem vragend aan.
Een tol-sticker, die is hier verplicht.
Ja? O. Daar is mij niets van verteld bij de grensovergang. Hoeveel kost dat?
Zeven euro.
Ah, geen probleem.
Jawel, want u krijgt een boete.
Een boete? Maar hoe moest ik weten dat ik een sticker moet hebben?
Er staan borden. Het uniform wees met zijn vinger naar een nogal onduidelijk bord.
Dat heb ik niet gezien, zei ik. Terwijl ik bij binnenkomst toch zelfs nog een foto van het welkomstbord had gemaakt.
Dat kunnen wij niet helpen. De tolplicht is al negen jaar van kracht. U had dat kunnen weten. U bent verplicht u op de hoogte te stellen van dergelijke bepalingen als u een land bezoekt.
De toon van de man bleef correct maar er klonk toch een licht sadisme in door.
Ik bezoek het land gelukkig niet. Ik ben op doorreis, zei ik sarcastisch.
Onderweg was me al opgevallen dat de Oostenrijkers dit jaar vijftig jaar bevrijding vieren. Vijftig? Niet zestig jaar? Nee, want voor Oostenrijk begint de bevrijding pas als de geallieerden zich hebben teruggetrokken. Hitler was een Oostenrijker, geen Duitser.
Een lichte irritatie maakte zich van mij meester. Ik ben gewend tot tien te tellen als ik verkeersboetes krijg en me er niet over op te winden. Want wat voor smoezen je ook bedenkt, je hebt ze in de kern altijd aan jezelf te danken. Ik streep ze af tegen de keren dat ik er geen heb gekregen en neem de les ter harte.
Hoeveel bedraagt de boete?
120 euro.
Pardon? Dat is absurd! Ik rij amper twee uur door dit land!
U kunt daar betalen. De man wees naar een geparkeerd busje.
Maar dat is niet eerlijk! Waarom controleert u niet net als de Zwitsers bij de ingang? Kijk! Ik heb wel een sticker voor Zwitserland. Die koop je gewoon aan de grens.
Wij zijn geen Zwitsers.
Nee, dat merk ik.
Wij hebben er geen personeel voor.
Maar dit systeem werkt niet, wierp ik tegen. Dit is een slecht systeem. Ik wees naar een Belgische automobilist die aan de kant gedirigeerd werd wegens stickergebrek. Twee boetes in vijf minuten, dan klopt er iets niet. Als u aan de toegang zou controleren dan gebeurde dat niet. U wilt alleen maar boetes uitdelen. Dit is staatscriminaliteit!
De man die geen douanier was maar een soort eigentijdse tollenaar nam onverstoord plaats in zijn kassa-auto.
Oostenrijk is lid van de EU. Vrij verkeer van personen, weet u wel. Dan kun je er toch niet zo’n achterlijk systeem op na houden?
De man begon mijn gegevens in te tikken.
Wie gaat er nou de boel tillen voor zeven euro? vroeg de al even verontwaardigde Belg die zich bij de kassa-auto voegde.
Ik zocht naar toepasselijke beledigingen. Van protestzanger Phil Ochs komt de mooiste: Mississippi, find yourself another country to be part of!
Kan Oostenrijk geen andere unie vinden om lid van te worden? Geef toe, die hele Europese Unie is niks voor jullie. Al die buitenlanders! De Sovjet-Unie dat past toch meer bij jullie. Misschien kun je die nieuw leven inblazen. Oostenrijk uit de EU, is dat geen goed idee?
De man tikte door.
Joop Visser dan met zijn lied over Utrecht.
Utereg, Utereg, kleinburgelijk moeras
De wereld zou veel mooier zijn
Als Utreg er nie was
De wereld zou veel mooier zijn als Oostenrijk er niet was.
De vrouwelijke collega van de boete-uitdeler schoot even in de lach.
Hier even uw handtekening graag. De man schoof me een creditcard afrekening toe.
Zou ik een hakenkruisje zetten?
Misschien had ik die middelvinger toch moeten kopen, bedacht ik me terwijl ik Slovenië binnenreed.