Francisco van Jole

Voor mijn ogen bungelen naast het beeldscherm twee deadlines die langzaam maar zeker strak getrokken worden. Hoogste tijd dus om… mijn bureau eens op te ruimen.
In een stapel ‘nog af te handelen’ papieren die ik al minstens een jaar niet meer heb aangeraakt tref ik tussen de brieven met Spoed! een goedkoop flyertje van toilettas.com. “Wil je ook je eigen toilettas ontwerpen? Kijk dan snel op onze site!”
Ik heb geen enkele behoefte om een toilettas te ontwerpen. Tenminste, ik heb me nooit afgevraagd of ik daar behoefte aan heb. Weliswaar heb ik bij het uit- en inpakken van mijn koffer vaak nagedacht over toilettassen.
Is het bijvoorbeeld nou wel zo slim om de nagelknipper en tandenborstel in dezelfde ruimte te bewaren?
Of hoe oud zou dat door vochtigheid aangetaste stripje paracetamol inmiddels zijn?
Ik heb gefantaseerd over het bouwen van vliegtuigen, het pimpen van een auto, het ontwerpen van een huis, het maken van kleding, het schrijven van eigen software, het in elkaar knutselen van een stereo-installatie. Maar een eigen toilettas? Nee.
Zou het wat zijn?
Ik tik toilettas.com in. De site blijkt opgeheven. Het voelt alsof ik voor een verdwenen winkel sta. Zo een met stoffige ramen en grote stapels door de bus gemieterde post op de grond. Waarbij je toch nog even aan de deurknop voelt.
Normaal gesproken zou ik nu de flyer weggooien maar in een ooghoek bungelen nog de twee deadlines. En die bestrijd je het beste door er nog een aan toe te voegen.
Zal ik een verhaal gaan maken over de eigenaar van de site? De uiteengespatte droom reconstrueren? Misschien kan het een nieuw boek worden. Het schrijven van In Cold Blood begon tenslotte ook met een miniem krantenartikel.
Ik ga naar Google en zoek wie er ooit iets over toilettas.com heeft gemeld. Er duiken wat forumdiscussies op bij Ellegirl en Cosmogirl die met zoveel enthousiasme geformuleerd zijn dat achter de verschillende afzenders waarschijnlijk gewoon de eigenaar schuilt.
Vet gaaf!
en
Ik ga snel kijken, dit is echt wat voor mij.
Dan zie ik een bericht op het Havenforum. Daar? Klik.
Onderaan een verhandeling over “de doorgeslagen balans binnen de Europese economie maar ook de nationale sociaal-economische verhoudingen” gedateerd 1 december 2004, afkomstig van een vakbondsman met de naam Pim prijkt een link naar toilettas.com.
Een eigen bedrijf?
Of van zijn dochter?
Pal er boven staat een andere link.
cmart.design.ru.
Een Russische site?
Ik klik.
En slik.
Om met Cosmogirl te spreken: Vet gaaf
Het blijkt de site van flashkoning Oleg Paschenko. Die filmpjes!
Een half uur later later gooi ik de flyer van toilettas.com bij het oud papier en staar weer langs de twee bungelende deadlines naar het geopende blanco document op mijn scherm.
In de rechterbovenhoek loopt een klok. Het is al bijna lunchtijd. De ochtend is in het niets verdwenen.
Ik schuif de stoel dichter naar het bureau en laat mijn vingers boven het toetsenbord zweven.
Maar wacht… moet ik niet eens wat met flashanimaties gaan doen?