Francisco van Jole

Dit stukje moet je niet lezen voor het ontbijt of lunch.
Op de foto zie je vooraan een schaal met eten staan. Het zijn eendentongen.
Herhaal, niet verder lezen als je nog moet eten.
Eendentongen. Ze zien er ook echt zo uit. Logisch want ze zijn het ook. Maar als je uit een land als Nederland komt waar een laag paneermiddel alle herkomst van vlees verdoezeld is het toch – excusez les mots – even slikken.
Gedurende de hele maaltijd zag ik eenden zonder tong voor me, wanhopig kwakend zonder geluid te maken. Ook al heeft dat niets met tongen te maken.
Ik at ze niet want ik ben vegetarier maar ze kwamen op tafel in een Kantonees restaurant. “Kantonezen eten alles, echt alles,” zei de gids lachend. “Honden, katten, slangen…”
Ze boog voorover.
“Babymuizen.”
Ik slikte. En omdat haar ogen twinkelden begon ik een vermoeden te krijgen.
“Levend?”
Ze knikte. “Het gerecht heet de Drie Schreeuwen. Weet je waarom? De eerste schreeuw slaken ze als ze geboren worden. De tweede als ze met de stokjes uit de kom worden gehaald. En de derde als ze tussen de tanden van degene die ze eet komen.”
Eet smakelijk.