Francisco van Jole

Mijn oude en door ziekte aan huis gekluisterde vader reageerde altijd verheugd als er Jehova’s Getuigen aanbelden. Hij loodste de nietsvermoedende evangelisten de huiskamer in, liet ze plaatsnemen en begon dan zijn verhalen af te steken. Over Buenos Aires in de Tweede Wereldoorlog en het zinken van de Graf Spee op de Rio de la Plata bijvoorbeeld. “De Duitse matrozen werden als helden ontvangen door de Duitse emigranten en gingen natuurlijk nooit meer terug naar het front. En dat is nog niet alles…”
Of over ideeën als de snelheid van het licht – mijn vader verkeerde in de hardnekkige veronderstelling dat het licht geen snelheid heeft – of de evolutietheorie – waar mijn vader een geheel eigen variant op bedacht had.
Die verhalen kende ik natuurlijk lang en breed uit mijn hoofd maar soms luisterde ik mee om te horen of de Getuige er in zou slagen de woordenstroom te onderbreken. Verder dan een “ja, maar..” kwam dat nooit.
Na twee, drie uur verliet zo’n Jehova’s Getuige dan volstrekt murw geslagen het huis. Uit beleefheid nam mijn vader bij het afscheid een paar Wachttorens in ontvangst die na het sluiten van de voordeur linea recta bij het oud papier gingen.
Ik moest er onwillekeruig aan denken toen ik vandaag via het weblog van Max Dohle terecht kwam op een pagina waar een Amerikaan een methode heeft gevonden om op geheel eigen wijze lol te beleven aan de plaag van telemarketeers. Hij heeft een tape-recorder naast zijn telefoon liggen en als er een belt dan betrekt hij hem op een geniale manier in een volstrekt onverwacht tafereel.
Hoor hoe de paniek langzaam maar zeker uitbreekt aan de andere kant van de lijn.
Luister hier.
(foto: The Tonya Show)