Francisco van Jole

Ineens is hij overal: Barack Obama. In de Volkskrant van vanochtend bijvoorbeeld legt Amerika-commentator Willem Post uit waarom Barack Obama volgens hem de meest kansrijke Democratische presidentskandidaat is. Zijn onafhankelijkheid, charisma en openheid, om maar een paar redenen te noemen.
Ik leerde Obama mei vorig jaar als verschijnsel kennen. Niet door de media die toen nog geen enkele melding maakten van het bestaan van deze bewonderenswaardige politicus maar door de net uitgekomen cd Living With War van Neil Young.
Op dat uiterst politieke album staat het ijzersterke nummer Lookin’ for a Leader, waarin Young beschrijft hoe het land op zoek is naar een nieuwe leider. De muziek klinkt als een strijdlied en als je goed naar de tekst luistert hoor je er aan af dat democratie voor de Amerikanen een bijna religieuze ervaring is. Het is alsof hij de zoektocht naar een nieuwe Dalai Lama beschrijft.
Walkin’ among our people
There’s someone who’s straight and strong
To lead us from desolation
And a broken world gone wrong
Maar ja, wie moet het worden?
Maybe it’s a woman
Or a black man after all
En dan komt het couplet.
Yeah maybe it’s Obama
But he thinks that he’s too young
Maybe it’s Colin Powell
To right what he’s done wrong
Ik hoorde het, googlede en dacht verdomd, hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. Zo zie je maar weer. Massamedia, internet…. soms hoor je het nieuws nog gewoon van een troubadour.
Het nummer Lookin’ for a Leader is te beluisteren via de MySpace-pagina van Neil Young. Kies daarvoor Living with War pt 4. De tekst van het nummer vind je hier.
Er is ook een video van hoe het nummer werd opgenomen waarin de artiesten – er doet een compleet koor mee – na afloop wat grappen maken. NY: “Z’n naam lijkt teveel op Osama.”