Francisco van Jole

Dit plaatje, dat laat zien hoe de Aarde er in het donker uit ziet, gebruikte ik jaren geleden als omslag voor mijn boek Valse Horizon. Het is zo’n foto die tegelijk ontroert en schrik aanjaagt. Ontroert omdat de lichtjes een existentieel besef doen opflakkeren dat bij mijn weten nog het best is gevangen in een gedicht van Leonard Cohen:
I wonder how many people in this city
live in furnished rooms.
Late at night when i look out at the buildings
I swear I see a face in every window
looking back at me
and when I turn away
I wonder how many go back to their desks
and write this down.

Angstaanjagend omdat het plaatje laat zien wat een enorme invloed de mens op zijn omgeving heeft. En hoe die invloed amper waarneembaar is als je er deel van uit maakt. Wie woont in een lichtjesgebied ziet nooit meer sterren en kent de Milky Way alleen maar als snack.
Vanavond tussen 19:55 en 20:00 wordt geprobeerd daar verandering in te brengen. Alle lichten uit als protest tegen de energieverspilling en om aandacht te vragen voor de klimaatsverandering. Het is een echte internet-actie, krap drie weken geleden gelanceerd door L’Alliance pour la Planète en razendsnel wereldwijd opgepikt.
Vanochtend liep ik door het huis en vroeg me af of ik het vanavond bij het licht uitdoen zal laten. Of gaat ook de tv, hd-recorder, telefoon, telefoonoplader, ipod-dock, stereo, playstation, wekkerradio, elektrische ventilatie en computer uit? En ineens realiseerde ik me hoeveel dingen er hier de hele dag stroom staan te slurpen. Terwijl ik dacht dat het alleen de koelkast was. In werkelijkheid valt die nog mee. Het lichtje gaat immers uit als je de deur dicht doet. Misschien moeten huizen voortaan ook zo gebouwd worden.