Francisco van Jole

Waar de Partij voor de Dieren zich nooit druk om zal maken: vrijgezelle huisdieren. Dieren die thuis worden gehouden door zelfbenoemde dierenvrienden en nooit een partner vinden. Of worden gedwongen tot een relatie met een maatje dat ze niet zelf hebben uitgekozen.
Het zijn de onvrijwillige kloosterlingen en uitgehuwelijkten van de dierenwereld. Honden, katten, vogels, guppies. Hun enige overgebleven reden van bestaan is het plezieren van hun ‘baasjes’. Baasjes, mooi woord. Het klinkt al bijna net zo lief als ’tirannetjes’.
Mensen die dieren houden, houden niet van dieren. Ze stemmen hoogstens op een partij voor ezels.
Hoe kom ik daarbij? Omdat ik twee artikelen kort na elkaar las. Een in het AD over de Partij voor de Dieren die een kunstwerk wil verbieden omdat er tien jaar geleden een schaap drie minuten voor op de rug is gelegd. Een heel mooi kunstwerk trouwens, dat je meer vertelt over het bestaan van een schaap en ieder ander wezen dan een hele bibliotheek met folders over legbatterijen en andere martelpraktijken.
Daarna las ik het wat treurig makende verhaal over een albatros die veertig jaar geleden letterlijk de weg kwijt raakte, de evenaar overstak, in Schotland belandde en al die tijd op zoek is naar een partner die hij nooit zal vinden.
Ik weet, hij is niet zielig maar toch vind ik van wel.
CC foto: Anita Gould