Francisco van Jole

De vragen waar het maar niet over gaat zijn deze: Wat wil Geert Wilders nu eigenlijk met zijn film bereiken? Wat is zijn doel? Preekt hij voor eigen parochie of wil hij mensen overtuigen? Wie moet er eigenlijk overtuigd worden?
Zijn film wil het moslim-fundamentalisme bestrijden maar dat wordt al bestreden. Sterker nog, daar voeren we oorlog voor in Afghanistan. Gaat de film van Wilders die strijd helpen?
Als de islam fascistisch is, maakt dat in zijn ogen dan alle moslims tot fascisten? En als dat volgens hem zo is wat wil hij daar dan mee?
De vragen komen in de huidige discussie amper aan de orde en dat geeft Wilders zoals wel vaker vrij spel.
De film en de politiek van Wilders zijn inmiddels omgeven met een revolutionair idioom: Niet capituleren.
Dat doet denken aan No pasaran. Liever dood dan rood. Revolucion o muerte!
Het is zoals dat hoort bij revoluties of ze nou rechts, links of religieus zijn een verheerlijking van de dood. ‘Laat mij maar sterven voor de goede zaak.’
Het pijnlijke is dat dergelijke revoluties vrijwel nooit iets opleveren. Ze veroorzaken meer ellende dan ze oplossen en ze ontnemen ieder zicht op de werkelijkheid.
Wilders behandelt de islam steeds meer zoals communisten het ‘grootkapitaal’ beschouwen: een wereldwijd in het geheim opererend mechanisme.
Het is het denken van mensen die verslaafd zijn aan hun eigen gelijk.
cc foto: filipe ferreira