We belden veel en lang, meerdere malen per week. De gesprekken begonnen meestal met een opmerking als ‘Ik vind de column wel goed maar ik niet begrijp niet wat je bedoelt met…’ Of ‘volgens mij is dat niet zo’ waarna dan een uitgebreide, soms heftige, discussie volgde. Hoewel serieus moesten we daarbij vaak heel hard lachen vanwege vreemde associaties of komische redeneringen. Daarna zette ik me aan het schrijven van een nieuwe versie met haar kritiek in mijn achterhoofd.
Onderwijl sms-te ze me. “Lees in NRC dat…” “Heb je Zembla gezien?”
Els Lansdorp (1959) werd in 2006 eindredacteur van De Leugen Regeert. Schrander, alert, uiterst behulpzaam maar vooral ook ongelofelijk gedreven. Haar lievelingsberg was heel toepasselijk de Mont Ventoux, de helling die ieders doorzettingsvermogen tot het uiterste tart.
Ze was niet alleen bedreven in het vinden en aantonen van leugens en onwaarheden, ze had ook een goede antenne voor zaken die niet lekker zitten. Onder haar leiding werden er in het programma debatten gehouden over grote onderwerpen als embedded journalism.
Vorig jaar werd ze ziek. Ze leek die strijd met haar indrukwekkende wilskracht te winnen maar uiteindelijk bleek niets tegen de ziekte opgewassen. Tot het laatst toe bleef ze betrokken bij het programma.
Afgelopen donderdag overleed ze. Daarmee verlies ik niet alleen bijzonder goede collega maar ook een heel fijn maatje.
CC-foto: jellevc