De Volkskrant meldt vanochtend op de voorpagina de plotselinge toename in belangstelling voor emigratie. De emigrés-in-spé klagen volgens de krant “over een onveilig gevoel na de dood van de filmmaker, over gebrek aan tolerantie en over de Nederlandse regelcultuur”. Ze willen massaal weg, vooral naar Canada.
Ik word daar altijd een beetje moedeloos van. Niet omdat die mensen weg willen maar omdat de indruk wordt gewekt dat we hier in de hel op aarde leven. Terwijl juist de afgelopen weken het tegendeel is gebleken. Op de meeste plaatsen in de wereld zou een politiek-religieuze moord als op Van Gogh tot dagenlange rellen en verwoestingen leiden met nog meer doden tot gevolg. Hier blijft het bij – meestal knullige – pogingen tot brandstichting waarvan slechts een enkele slaagt. Dat maakt de daden niet minder erg maar zegt wel wat over de vredigheid van de samenleving. Mensen die Nederland een kruitvat noemen hebben nog nooit een kruitvat gezien.
De keuze voor Canada is opmerkelijk omdat in dat land bijvoorbeeld het percentage moorden hoger ligt dan in Nederland. Vergelijk de officiele cijfers: Nederland – Canada. Tolerant is Canada zeker. Zo wordt er serieus tot op het hoogste niveau gediscussieerd over de invoering van de sharia, de islamitische wetgeving. In Nederland zou dat inderdaad ondenkbaar zijn. Maar ik heb niet het idee dat de welvaartsvluchtelingen dat bedoelen. De Canadezen maken zich er niet druk om. Of zou het komen omdat 54 procent van de Canadezen niet weet hoe hun eigen minister-president heet?
Ik vind Canada overigens een geweldig land. Met Nederland misschien wel een van de prettigste landen ter wereld. Alleen het lot dat Canada in de wereldgeschiedenis treft is wat triest. Lees dit ontroerende essay over de inspanningen die Canada verricht om de wereld te verbeteren en de hoon die het ervoor ontvangt. Het werd geschreven naar aanleiding van de dood van vier Canadese peacekeepers in Afghanistan, bij vergissing getroffen door Amerikaanse bommen: “Rather like Cyrano de Bergerac, Canada repeatedly does honourable things for honourable motives, but instead of being thanked for it, it remains something of a figure of fun. It is the Canadian way, for which Canadians should be proud, yet such honour comes at a high cost.”
Het is natuurlijk nobel om naar zo’n prachtig vredelievend land te willen emigreren maar als ik lees dat mensen dat doen omdat ze bang zijn voor het onheil hier moet ik onvermijdelijk denken aan het Canadese echtpaar dat in 1982 werd bevangen door de angst dat er een kernoorlog zou uitbreken. Op de wereldkaart zochten ze een veilige plek uit en vonden een ver van alles verwijderde eilandengroep middenin de oceaan waar niet meer dan wat schapen woonden. Ze emigreerden prompt naar dit paradijs van rust en veiligheid.
Een paar maanden later werd er letterlijk rond hun huis een heuse veldslag uitgevochten tussen Britse en Argentijnse troepen. Tot verbazing van de hele wereld was de Falklands-oorlog uitgebroken.
Francisco van Jole
'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
