Francisco van Jole

Entertainment-journalist Guuz Hoogaerts (Nieuwe Revu) mailde naar aanleiding van de opwinding over Carla Bruni nog een hele reeks Françaises die de zinnen prikkelen. Ik citeer:
– Coralie Clement: La Salle des pas perdus (EMI, 2001), geproduceerd door ‘De Nieuwe Gainsbourg’, Benjamin Biolay, tevens de broer van mevrouw Clement. Coralie is een begin-twintiger met ogen vol tristesse die over lichte bossanovaatjes en rokerige jazz kond doet van gebroken harten, verkeerde liefdes en brandend verlangen. Soms zingt ze niet, maar fluistert ze haast.  
– Dorval: Les Choses de la Vie (Warner, 2003). Kan ook niet zingen, wel mooi hoog onzeker zuchten. Wederom een Biolay-productie. Niet in Nederland uitgebracht.
– Benjamin Biolay & Chiara Mastroianni: Home (Virgin, 2004). U vindt dat mevrouw Bruni er prettig uitziet? Kijkt u dan via www.benjaminbiolay.com eens naar wat de vader (Marcello Mastroianni) en de moeder (Catherine Deneuve) van Chiara hebben gemaakt. En luister ook eens wat Chiara en Ben op een spontane autorit van Parijs naar Den Haag allemaal aan liedjes over de ups en downs van de liefde bedachten.
– Emilie Simon:  Emilie Simon, al een jaar uit in Frankrijk, nu dan ook officieel in Nederland. Denk Björk, maar dan Frans, iets te jong, en zonder die vervelende uithalen. Op haar debuutplaat staat de allerliefste cover van The Stooges’ I Wanna Be Your Dog’ ooit gemaakt. De liefste, ja.
– Helena: Née dans la Nature (Universal, 2004).  U herinnert zich Lio nog? Van ‘Amoureux Solitaire’? Helena is haar zusje. Haar donkerharige, grootogige, lustig belipte, hitsig gevormde zusje. Die zich op haar tweede album (niet officieel in Nederland uit) door zomerse tingeltangelpop zucht, en daarbij ook Kylie Minogue’s ‘Can’t Get You Out of My Head’ nog eens extra opgeilt.
Dank Guuz! Laat de winter maar komen en duren.