Francisco van Jole

Meer dan een jaar geleden klom ik langs de leuning van een smalle, cirkelende trap naar de zolderverdieping van een oud huis in het centrum van Rotterdam. Buiten sneeuwde het en over de daken lag een witte, sprookjesachtige deken die betoverd leek door het mysterieuze gelige licht van de stadsverlichting.
Op zolder trof ik een werkkamer. Wanden gevuld met cd’s en dvd’s, een enorme hagelwitte lege werktafel met tekenpennen die in de houding lagen, klaar voor gebruik. Een groot lcd-scherm van een Mac verlichtte zwak de ruimte.
Er werd een spot op me gericht. Ga maar daar tegen de muur staan, luidde de instructie.
De lens van een videocamera stelde zich hoorbaar scherp.
Er werd me een afstandsbediening aangereikt.
“Richt die deze kant op en doe alsof je een tv uitzet,” klonk het vanachter de videocamera.
De spot ging uit.
“Dat was het, dank je wel.”
En zo zit ik dan ineens getekend in de nieuwe en tevens laatste aflevering van Hotel, de intrigerende animatieserie van Han Hoogerbrugge waar hij allemaal mensen uit zijn eigen internetgeschiedenis in verwerkt waaronder Wim de Bie, Corrie Gerritsma en Marcel Möring.