Francisco van Jole

Bij Hanneke Groenteman zag ik een grappige foto van een islamitische familie die op de vakantiekiek gaat. Allemaal vrouwen – waarschijnlijk – die in niqaab gehuld poseren. Ik grinnikte en bedacht me toen dat het wellicht een geshopte foto was. Kon ik daar wat over vinden? Wat waren het eigenlijk voor vrouwen geweest die met de computer in niqaabs gehuld werden? Misschien droegen ze eigenlijk wel mini-rokken. Dus ik tikte in women, niqab, picture bij Google en speelde met wat aanvullende termen toen ik plots op dit artikel uit The Guardian stuitte.
Muslim journalist Zaiba Malik had never worn the niqab. But (…) she decided to put one on for the day. She was shocked by how it made her feel – and how strongly strangers reacted to it.
Geshockeerd is het juiste woord. Het eerste wat ze beschrijft is dat ze zo gauw ze dat ding aantrekt voelt dat ze niet meer bestaat, ze is gewoon verdwenen. Als ze in de spiegel kijkt ziet ze niemand. Ze wordt bang voor haar eigen schaduw.
Vervolgens gaat ze de straat op en het lijkt of ze zo uit een horrorfilm is weggelopen.
At the supermarket a baby no more than two years old takes one look at me and bursts into tears. I move towards him. “It’s OK,” I murmur. “I’m not a monster. I’m a real person.” I show him the only part of me that is visible – my hands – but it’s too late. His mother has whisked him away. I don’t blame her. Every time I catch a glimpse of myself in the mirrored refrigerators, I scare myself.
Daarna komt ze iemand tegen van wie ze om onduidelijke redenen denkt dat het een Nederlander is.
A man in his 30s, who I think might be Dutch, stops in front of me and asks: “Can I see your face?”
“Why do you want to see my face?”
“Because I want to see if you are pretty. Are you pretty?”
Before I can reply, he walks away and shouts: “You fucking tease!”
Moet weer een Nederlander zijn dacht ik. Heeft zeker de VOC-mentaliteit in het hoofd.
Maar zo gemakkelijk is het niet. De reactie is laakbaar maar de zeldzame keren dat ik een vrouw in een niqaab zag merkte ik dat ik er zelf ook meteen boos om werd. Niet boos in de zin van haat, maar boos in de zin van onrechtvaardigheid. Iemand die niet gezien wil worden, wist niet alleen zichzelf uit maar pakt ook een stuk van de toeschouwer af. Wat ons mens maakt is dat we ons evenbeeld in de ander herkennen. Jij + ik = wij. Een niqaab maakt die formule stuk. Er is geen jij meer. Er is een lap stof.
Zo somberde ik weg in over elkaar buitelende gedachten.
En dat allemaal vanwege een plaatje om te lachen.
Ik keek er nog eens naar en vroeg me af: zou hij misschien zo’n lens gebruiken waarmee je door kleding heenkijkt? Dat ze toch een bikini dragen?
Was de wereld maar te Photoshoppen.