Francisco van Jole

Drie jaar geleden op deze dag lag ik ’s middags op de bank te zappen toen ik op CNN beelden zag van het eerste vliegtuig dat in de WTC-torens vloog. Ik sloeg aan het bellen: mijn vriendin, vrienden, collega’s, mijn broer. Kortom, het rondje dat ik altijd maak bij belangrijke gebeurtenissen.
Terwijl ik Marcel Möring aan de lijn had die op een schoolplein stond om zijn kind op te halen, sloeg het tweede vliegtuig in. Over dat moment en de uren die er op volgden schreef hij een essay dat nu als pdf bestand online is gezet: Het idee van je leven.
De eerste twee uur die middag bleef de telefoon overgaan. Een vriendin zat op een internet-redactie waar geen tv of radio was en online bezweken de servers van kranten, tv’s en nieuwsdiensten onder de drukte. Ze snakte naar informatie. Anderen spoedden zich naar huis of het dichtstbijzijnde tv-scherm. Twee jaar later vertelde de exploitant van de seks-site The Hun me dat die paar uur de enige momenten in geschiedenis zijn geweest dat de belangstelling voor zijn site terugliep. Voor een uur of twee.
De wereld zou nooit meer hetzelfde zijn, werd er gezegd.
Ik weet van iedereen nog wat ze deden. Op de een of andere manier was er op dat moment sprake van een hechte band. Alsof we samen in een schuilkelder zaten. Marcel op het schoolplein, Christine die in een vergaderkamer een niet afgeregelde tv aan de praat probeerde te krijgen, een vriendin die in een delicatessenwinkel stond en via de telefoon de andere klanten informeerde en mijn broer op zijn kantoor in Delft. Toen ik hem aan de lijn had werd bekend dat ook het Pentagon was aangevallen.
Guillermo overleed onverwacht nog geen jaar later, op 5 september. Daarbij verbleekte voor mij persoonlijk alles wat er in het voorbije jaar was gebeurd. Op de een of andere manier zie ik hem op een dag als deze nog steeds zitten in onze virtuele schuilkelder. Dat is voor mij 11 september.
De wereld is soms niet meer dan je eigen leven.