Francisco van Jole

Ergens in het debuut De Hondenkoning van weblogger Walter van den Berg zit een scène waarin de hoofdpersoon Eug met zijn vriend Danny middenin de nacht de ruiten van hun oude middelbare school gaan ingooien. Alsof ze nu eindelijk de demonen uit die tijd willen verdrijven.
Beiden zijn inmiddels bijna dertig maar tegelijkertijd nooit aan hun puberteit ontsnapt. Ze worden verlamd door onzekerheid, dromen van onbereikbare vrouwen, masturberen en zijn voor de rest ook niet in staat hun leven in te richten. Behalve werk. Eug werkt als ict-er bij een uitgeverij en verdient genoeg om een eigen huis te kopen.
De Hondenkoning beschrijft het leven van Eug rond de Kerstdagen. Of nou ja, leven. Het meest op zijn gemak lijkt hij zich nog te voelen in de omgeving van een online adventure game. Het is in ieder geval dragelijker dan de hel van de bedrijfskantine. In de verte lonkt de ontsnappingsmogelijkheid van Oudejaarsavond. Voor Eug lijkt dat de kans om tot het echt leven toe te treden. Hij heeft de belofte van een heuse date met een echte vrouw.
Alle cliché’s over nerds passeren de revue maar Van den Berg weet ze tot een realistisch mozaïek te maken. De Hondenkoning is vooral een interessant boek omdat het regelrecht lijkt te zijn ontstegen aan die nerdige weblogcultuur. Ook al komt er in het hele verhaal geen weblog voor, zelfs amper internet. Maar het is wel geschreven in het dialect van internet. Veel schrale, korte zinnen en woorden die zich steeds herhalen. Van dat echo-effect moet je houden maar het roept effectief de leegte op die Van den Berg zo graag wil grijpen.
De Hondenkoning
Walter van den Berg
141 pagina’s, de Bezige Bij