Als ik na een film de bioscoop verlaat probeer ik altijd te achterhalen wat ik gezien heb door de film tot een mix van twee andere titels te verklaren. Zoals de filmbonzen dat doen in The Player van Robert Altman: “Ghost meets The Manchurian Candidate”.
Ik had Eternal Sunshine of the Spotless Mind gezien. En alhoewel ik zwaar onder de indruk was van eerdere hersenkronkels van scenarioschrijver Charlie Kaufman (Being John Malkovich en Adaptation) knaagde hier iets onbestendigs.
Memento meets Love Story, ja dat was waar het verhaal over geliefden en een nieuwe techniek om herinneringen uit het geheugen te wissen op neerkwam. Ik was tevreden over mijn eigen vondst maar tegelijkertijd teleurgesteld. Bij goede films slaag ik er nooit in de mix te vinden.
Inmiddels was ik al mijmerend de straat uitgelopen en de hoek omgeslagen. Ik keek in een etalage en ineens voelde het alsof ik niet naar een film van 108 minuten had gekeken maar door alle verwikkkelingen over geheugen dat verdwijnt ongemerkt minstens twee maanden in de bioscoop had gezeten. Ik staarde tot mijn verbijstering recht in een KERST-etalage. Om mezelf later niet voor gek te verklaren en te denken dat ik een fata morgana had gezien, nam ik een foto met mijn mobiele telefoon.
Rotterdam, hoek Witte de Withstraat / Hartmanstraat. 29 september 2004.
Zouden er geen wetten tegen bestaan? Telt in deze door veiligheid geobsedeerde stad de emotionele veiligheid dan niet?
Volledig van slag ging ik op huis aan.
Het voelde alsof ik van het najaar was beroofd.