Tijdens een acute aanval van koopverslaving sloop ik vanmiddag de stad in. Een doel was snel gevonden. Binnenkort loopt mijn mobiel abonnement af en ik zoek een opvolger voor de Sony Ericsson T610. De Motorola RAZR V3 lijkt me wel wat. Dun als een scheermes. Nou ja, naar telefoonmaatstaven althans.
“Zijn niet leverbaar,” zei de verkoper. “Al vier weken niet.” Verdorie, iedereen wil natuurlijk zo’n ding.
Verder struinend dacht ik aan wat ik nog meer wilde. Zo’n HipTop van KPN bijvoorbeeld. Niet dat ik Paris Hilton wil nadoen maar sinds ik gezien heb hoe goed je er websites op kunt bekijken ben ik verkocht. Ideaal ook om te mobloggen. Maar ja, de HipTop werkt met gprs en ik wil eigenlijk umts want dat is sneller en dan kan ik die verbinding meteen voor mijn iBook gebruiken. Tenminste, in prinicipe. Want voor notebooks is umts alleen nog via pcmcia-kaartjes beschikbaar en die passen niet in een iBook.
In de Primafoon-winkel, als koopverslaafde kom je op de raarste plekken, viel mijn oog op de TomTom. Ik dacht aan hoe ik gisteren een hoorndol makende dwaaltocht door de doolhofstad Diemen had moeten doorstaan. Hoe ik had verlangd naar een stem die zei, ga hier links. Kortom, die wil ik hebben!
Hoewel, bij nader inzien, als ik een navigatiesysteem wil èn umts èn een webbrowser dan kan ik misschien beter een pda nemen. Maar dat is wel weer erg nerdy. Voor je het weet schrijf je dan met een vierkleurenbalpen die je naast drie andere pennen in je borstzak draagt.
Al redelijk nerveus geworden ging ik naar de Intel pilot store die gisteren op de Lijnbaan in Rotterdam is geopend. Tot vorige week zou dat gevoeld hebben als een bezoek aan de Burgerking door een vegetariër maar sinds Apple heeft aangekondigd met Intel te gaan werken kan dat natuurlijk weer wel.
Helaas, het bleek geen Intel-shop maar een soort luxe-filiaal van computerketen Paradigit. Met veel veelbelovende mediacenters te koop. Leuk, een tv die kan crashen. Maar ik zag wel een mooi speakersysteem van Aiwa. Helaas, het was een usb-speaker, bedoeld voor computers zonder geluidskaart. Die heb ik niet.
Bij het naar buiten lopen werd ik bij de deur aangesproken door een mevrouw die me wilde enqueteren over mijn winkelervaring. Ik monsterde haar even. Zou ze de litanie die ik in mijn hoofd op scherp had staan kunnen verdragen of moest ik haar dat niet aan doen?
“Het duurt maar tien minuten,” zei ze.
Dat denk jij, dacht ik en wierp een blik op mijn horloge.
“Sorry, over tien minuten is mijn parkeertijd verlopen.”
Ze knikte begripvol en deed een stap terug.
Eenmaal buiten kocht ik ten einde raad bij de Dixons een doosje lege cd’s.
Een consument die niks kan vinden wat hij ècht wil hebben, zou daar ook een bond voor bestaan?