“Hij is terug” schreeuwen de affiches op het theaterfestival De Parade. Ik moet bekennen dat ik niet eens wist dat hij weg was geweest. Of zelfs maar bestond. Maar gisteravond ging ik nieuwsgierig geworden kijken naar Leon Giessen.
Club Mondo Leone bleek een ronduit geweldige ervaring. Een zanger met gitaar en drie beamers die als het ware een live video-clip zender is en ontroerend mooie stukjes brengt over bijvoorbeeld Jimi Hendrix en over Philip Lynott, een zwart bastaardjongen uit het benepen Ierland die faam verwierf door de rockband Thin Lizzy op te richtten en op jonge leeftijd overleed. De tragiek van de doorzetter is een rode lijn in het programma van Giessen.
Ik moest terug denken aan een button die ik jarenlang tegenkwam als ik weer eens oude spullen opruimde. Een witte button, gekocht op Pinkpop in 1978. Thin Lizzy stond er op gedrukt. Ik herinner me het optreden nog maar amper maar was indertijd kennelijk voldoende onder de indruk geweest om het souvenir te kopen.
Bij de laatste opruimronde speelde het aandenken weer even door mijn vingers. Ach, Thin Lizzy dacht ik en gooide de button in de prullenbak.
Als ik Leon eerder zijn ode aan Philip Lynott had zien brengen, was dat besluit niet gevallen.
Nu heb ik een cd en dvd van Leon Giessen.
Om te bewaren.