Francisco van Jole

Het rook er naar wierook en in de grote zaal van poptempel Paradiso liep voor een godsvermogen aan mascara rond. Veel jurken en blousjes met lovertjes en uitbundig met zilverwerk versierde riemen om de almaar wiegende heupen.
Op het podium verscheen Natacha Atlas, de Marokkaans-Belgisch-Britse diva en voormalig zangeres van Transglobal Underground die gretig demonstreerde hoe ze ieder deel van haar torso, van billen tot borsten, afzonderlijk kan bewegen. Onder haar fans veel vrouwen die zo te zien na de cursus buikdansen in het buurthuis nu dan eindelijk los konden gaan.
Hier en daar was zelfs een enkele verdwaalde hoofddoek te spotten, als een nonnetje in een nudistenkamp.
Natacha Atlas is een soort Shakira avant la lettre met een indrukwekkende stem. De fusionmuziek die ze maakt doet daar ook aan denken, al lag het accent bij dit optreden meer op Arabische nummers van haar nieuwste cd Mish Maoul. De Engelstalige nummers vertolkte ze samen met de Jamaicaanse Princess Juliana.
Paradiso behoort tot de beste poppodia ter wereld maar wat vreemd blijft is dat het publiek zich steevast gedraagt alsof ze in de eerste de beste bruine kroeg rondhangen. Natacha Atlas was al de derde artiest die ik meemaak die vraagt of het publiek misschien wil stoppen met kletsen. “Anders zing ik dit nummer niet.”
Helpen deed dat maar even. Vijf maten later tetterde de man achter me alweer tegen z’n partner en zwol het geroezemoes uit alle hoeken aan. Nogal wat mensen hebben het kennelijk nodig om zichzelf minstens iedere twee minuten te horen praten. Anders worden ze overvallen door de angst dat ze niet bestaan.
Misschien is het een idee om bordjes op te hangen met ‘Stilte svp’.
Net als in een echte tempel.