Sommige foto’s die je niet maakt blijven toch lang hangen. Een paar weken geleden overkwam me dat. Ik zag een absurd beeld, graaide naar mijn camera annex telefoon maar was te laat. Weg beeld.
Een paar keer overwoog ik op deze plek over dat almaar vragen oproepende beeld te schrijven maar vond er steeds geen aanleiding toe. Vandaag wel.
Op het beroemde Amerikaanse eiland Martha’s Vineyard overleed gisteren de schrijver William Styron. Ik heb nooit een boek van hem gelezen maar ik ken dankzij de verfilming wel een van zijn verhalen. Dat verhaal – waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist dat hij het geschreven had – heeft diepe indruk op me gemaakt omdat het een indringend beeld geeft van nutteloze, extreme slechtheid.
In Sophie’s Choice belandt de hoofdpersoon met haar twee kinderen – een jongen en een meisje – in een concentratiekamp en een nazi, die daar zichtbaar van geniet, zegt: je mag kiezen welke van de twee blijft leven. Kies je niet dan maak ik ze allebei dood.
Dat is Sophie’s Choice.
De foto was dit: Op een van de laatstse zomerachtige zondagavonden reed ik naar huis over een drukke snelweg. In de schemering doemde rechts voor me een trailer met een zeiljacht op. Ik pakte m’n camera maar was te laat en al te ver meegesleurd door de verkeersstroom om er nog een foto van te kunnen maken. Op de achterzijde prijkte in vrolijke Comic Sans letters de naam van het schip: Sophie’s Choice.
Sindsdien spookt dat beeld door mijn hoofd. Wie heeft die naam gekozen en vooral: waarom?
Francisco van Jole
'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
