Francisco van Jole

Het Noord-Hollands Dagblad voert actie tegen de slechte ontvangst van Radio 1, 2 en 3.
O, was er maar een Zuid-Hollands Dagblad.
Ik heb al eens eerder geschreven (hier en daar) over de radioontvangst in mijn slaapkamer die sterk doet denken aan de periode dat de Duitse bezetter het Nederlanders onmogelijk maakte naar de radio te luisteren.
In de tussentijd is het niet veel verbeterd. Ik ben er aan gewend, zeg maar en troost me met de gedachte dat ik niet de enige ben. Als ik zondagavond in de auto op weg naar huis al bellend met de chef radio van LLink de zojuist voorbije uitzending van de GWSS doorneem, weet ik hoe ze heeft geluisterd: bij het keukenraam, half voorover leunend met één hand aan de cv-radiator. Anders hoor je in Rotterdam niks van Radio 1.
Een paar weken geleden viel op een ochtend de ontvangst van mijn wekkerradio geheel weg. Paniek! Hoe ik het apparaat ook draaide of hield: Rob Trip was alleen te horen alsof hij presenteerde naast een zich warm draaidende F-16.
Ik keek uit het raam en zocht naar atmosferische storing, de gebruikelijke zondebok, maar zag alleen een paar regenbuien. Al zouden dat natuurlijk ook atmosferische storingen kunnen zijn, ik luister nooit goed genoeg naar de weerman om dat te kunnen weten.
Een paar dagen hield ik het vol om zonder nieuws wakker te worden maar al snel had ik geen flauw idee meer wat er in de wereld speelde. Om nerveus van te worden. Je wordt wakker en denkt: wat zou er in de wereld gebeurd zijn en je kunt het niet achterhalen.
Tijd voor een workaround dus. Ik zette de wekkerradio voor het slapen gaan op de zoemer en plaatste mijn notebook in sluimerstand naast bed op de grond. De volgende ochtend petste ik de zoemer uit, pakte de notebook, klapte het scherm open, klikte op het Radio 1-icoontje en kon zo streaming luisteren. Ik geef toe, het was wat omslachtig maar ik was toch voldaan. Daar was Rob Trip, kraakhelder. Alsof hij op een stoel naast mijn bed zat. Leve internet! Wat zou dit een mooie dag worden!
Tot een paar dagen later. Ik hoorde al soezend het nieuws voorbij komen en werd bekropen door een gevoel van déjà-vu, of liever gezegd déjà-écoutez. Dit had ik allemaal al eens gehoord. Ik keek naar het computerscherm en zag dat het klopte. De draadloze internetverbinding was verbroken en de media-player speelde doodleuk het geluid uit de cache af. Ik luisterde naar de uitzending van de dag ervoor…
De wekkerradio staat nu op de grond, onder mijn bed. Als het alarm afgaat steek ik een arm onder de lakens vandaan en houd mijn vingers tegen de antenne. Dan is het geluid nog best wel om aan het horen, vertel ik mezelf. De wekkerradio wordt zo bovendien een opstaanradio want de lamme arm die ik na verloop tijd krijg, helpt me uit bed te komen.
PS: Gisteravond op Radio 1, Tros Radio Online geheel gewijd aan China.