Gestolen stukken publiceren en intimidatie van personen zijn zaken waar een Kamerlid niets mee te maken mag hebben, zo blijkt uit de zaak Duyvendak. Je kunt er over delibereren of een kwart eeuw niet wat lang geleden is om iemand zijn daden na te dragen maar zo zij het.
Laten we dan ook even de lijn doortrekken naar deze tijd. En dan blijken er meer politici te zijn die zich graag associëren met dit soort zaken. Er zijn drie Kamerleden die columnist zijn (geweest) bij Geenstijl: Geert Wilders, Harry van Bommel en Boris van der Ham. De laatste schrijft er tot op de dag van vandaag voor. (zie onder trivia)
Allereerst diefstal. Vorig jaar werden er privé-foto’s gestolen van tv-presentatrice Manon Thomas. Er was geen enkel algemeen belang gemoeid maar toch werden ze op Geenstijl geplaatst, ook al was duidelijk dat ze absoluut niet voor publicatie bestemd waren. Pas na een sommatie van de politie werden de foto’s verwijderd. Moederbedrijf De Telegraaf werd voor het openbaren van het materiaal door de Raad voor de Journalistiek veroordeeld.
Treffend dat het juist Geenstijl en De Telegraaf zijn die zich zo druk maken om een inbraak van een kwart eeuw geleden.
Duyvendak’s lot werd uiteindelijk bezegeld door een open brief in NRC Handelsblad van voormalig topambtenaar George Verberg. Zijn NAW-gegevens werden in 1985 door Duyvendak in Bluf! gepubliceerd en Verberg schrijft daar nu over:
Verder werd mijn vrouw , ik was dan op dienstreis, meerdere malen in het holst van de nacht gebeld. Hetzij werd er niets gezegd en ontstond daardoor een dreigende stilte tot er werd opgehangen, of een mannenstem zei slechts ‘die man van jou krijgen we nog wel’. Beide soorten van telefoontjes hadden inderdaad het beoogde effect, mijn vrouw en ons gezin werden geterroriseerd. Naar aanleiding van uw onthullingen over uw ene strafbare actie (de inbraak) bleek mij dat dat andere strafbare feit (het terroriseren) op onze oudste, ondanks zijn jeugd, hij was toen negen jaar, een diepere indruk heeft achtergelaten.
Die passage deed me denken aan een ander verhaal waar ik aan mee werkte voor het blad Bright, gewoon omdat het er zo op lijkt, alleen gaat het hier niet om een top-ambtenaar maar om een weerloze jongen:
In april bijvoorbeeld richtte GeenStijl meermaals de pijlen op volkszanger Dave van Well (18). ‘Het Nijmeegse varkentje Knorretje’ wordt hij genoemd vanwege zijn corpulente voorkomen. Ook een verstandelijk gehandicapte Dave-fan wordt bespot en Hoxha wijst lezers op het online gastenboek van de artiest.
‘Vijf dagen lang hebben ze hem getreiterd’, zegt de moeder van Dave. ‘Hun bezoekers wensten hem dood en schreven dingen als “Zal Dave zich voor de trein gooien?”
We kregen telefoontjes, midden in de nacht. Ik heb GeenStijl gebeld en een bericht op hun voicemail ingesproken. Niemand belde terug maar mijn bericht stond zonder toestemming wel meteen op hun site.’ Dave deed aangifte. De politie noemt de bedreigingen ’te weinig concreet’.
Dat verhaal is geen incident. Intimidatie is het handelsmerk van Geenstijl. Zie in het filmpje hieronder wat Trudy Prins onder meer meemaakte als gevolg van een gerichte treitercampagne van Geenstijl. Saillant detail: net als ex-topambtenaar Verberg had zij een kind van 9 jaar. De besmuikt lachende Ambroos Wiegers die aan tafel zit is oprichter van GeenStijl en opereert onder de naam prof Hoxha.
Geenstijl beweerde indertijd dat ze excuses hadden aangeboden. Dat hebben ze in werkelijkheid nooit gedaan. Ik zat in die uitzending ook aan tafel en uitte kritiek op de methode-Geenstijl. Die kritiek resulteerde in een jarenlange campagne tegen me die nog steeds voortduurt. Recent nog publiceerde Geenstijl mijn NAW-gegevens.
Diefstal en intimidatie, het zijn zaken waar een kamerlid zich verre van moet houden. Maar niet als het door Geenstijl gebeurt. Femke Halsema, die zich met de dag meer op lijkt te maken voor het leiderschap van D66, vertelde onlangs in Het Parool dat de site tot haar favoriete spots behoort (zie rechts). Leuk voor mensen als Trudy Prins en Manon Thomas.
De verontwaardiging over diefstal en intimidatie is dus nogal selectief.
Ben benieuwd hoe dáár in 2031 over gedacht wordt.
afgebeeld artikel boven: Leeuwarder Courant, 16 augustus 1985
onder: Femke Halsema over haar mediavoorkeuren in Het Parool, 9 juli 2008