Francisco van Jole

Begin dit jaar schreef ik voor Bright een column over dating in het Google-tijdperk. Een partner vinden via een systeem dat alles van je weet en jou misschien wel beter kent dan jezelf. Het was een gedachte-oefening. Maar een die misschien minder ver weg is dan je zou denken, hopen. Vandaag las ik dat Facebook in staat is te bepalen of een relatie binnen een week zal worden verbroken. Daarover verderop meer, eerst de column:

Google Dating

In vijf jaar tijd is de behoefte aan privacy gevaporiseerd, stelde Mark Zuckerberg, oprichter van Facebook. Toen het bedrijf begon wilde iedereen nog alles verbergen maar dat is veranderd. Daarom had Facebook bij een ’facelift’ van het systeem onaangekondigd alle opties die gebruikers op ‘prive’ hadden staan omgezet in ‘publiek’. Dat is beter want er is nu eenmaal geen privacy meer vond de Facebook-oprichter.

Er barstte natuurlijk een storm van protest rond de uitspraken van Zuckerberg. Nou ja, storm, laat het een stevige bries zijn geweest. Want sinds Scott McNealy van toenmalig computergigant Sun halverwege de jaren negentig constateerde dat privacy niet meer bestond en daar ‘get over it’ aan toevoegde zijn we er wel gewend aan geraakt. Privacy is gezeur vinden nogal wat mensen.

Als het gezeur is, of niet meer bestaat, dan hoef je ook niet meer te beschermen lijkt me. Hup, weg met de privacy-wetgeving. Kinderen die nu geboren worden vormen dan de eerste generatie die opgroeit zonder privacy. Hoe zou dat zijn? Als er in vijf jaar al zoveel veranderd is, hoeveel dan straks in een kwart eeuw?

Ik moest er aan denken voordat Zuckerberg zijn woorden sprak omdat ik een Indiase parodie zag waarin Google werd opgevoerd als dating bureau. Het was een simpele opzet. Je tikte wat termen in en hup daar kwam de ideale partner op het scherm.

Ik vond het een prikkelende gedachtenoefening: Stel dat Google een datingbureau zou zijn. Een datingbureau dat belooft: wij beoordelen mensen op wie ze echt zijn. Een vrouw kan dan bijvoorbeeld opgeven dat ze geen man wil die naar porno kijkt. En dan een scherm met 0 zoekresultaten krijgen. (Dat is trouwens inderdaad zo. Een Canadese onderzoeker wilde een experiment doen met mannen die nog nooit porno hadden gekeken maar moest het project staken omdat er geen proefpersonen te vinden waren.)

Maar stel dat je een datingbureau hebt voor mensen die al 25 jaar Google gebruiken. Je klikt op een naam en je krijgt bijvoorbeeld een grafische afbeelding van interesses. Werkelijke interesses dus. Niet ‘een goed glas wijn’ met een ‘strandwandeling’ maar gewoon ‘dit is iemand die alles wil weten van voetbal maar er nooit over praat.’ Zodat je in één keer ziet dat iemand wel aangeeft van kinky latex mode te houden maar in de praktijk toch vooral bezig is het lemma van Schopenhauer in de Wikipedia bij te werken. In het Duits.

Je kunt zien hoeveel actieve contacten iemand onderhoudt, hoe intensief ze zijn en hoe lang die contacten duren. Je kunt zien hoe vaak hij of zij een toetsenbord aanraakt en hoe lang achter elkaar.

Google Maps. Waar hij allemaal is geweest, hoe lang, hoe vaak.

Google Voice schrijft nu al voicemails uit. Google verzorgt ook telefoongesprekken, slaan ze de inhoud op? Ja.

Google weet alles, zelfs wat je denkt. Je krijgt een soort blauwdruk van je leven dat je over een andere blauwdruk kunt leggen. Matchen ze?

In Blink beschrijft Malcolm Gladwell een wetenschapper die op basis van een gesprek van een kwartier met negentig procent zekerheid kan voorspellen of een stel over zeven jaar nog bij elkaar is.
Hoe goed zou Google Matching daar in zijn? Heel erg goed. Zou Google Matching dan verplicht ingezet moeten? Ik bedoel, scheidingen veroorzaken veel leed en we leven in een tijd waarin we risico’s zoveel mogelijk wilen uitbannen. Er zijn nu al mensen die een huwelijk vooraf laten gaan door een medisch onderzoek.

Dat lijkt allemaal een beetje onzinnig want Google is nu eenmaal van ‘do no evil’ en dat geloven we trouw. Maar op de site The Rumpus verscheen begin dit jaar een ‘interview’ met een anonieme Facebook-medewerker over de praktijken bij dat bedrijf. Het gesprek ging zo ver in de beweringen dat ik dacht dat het wel een grap moest zijn. Toch durfde ik niet te lachen. Facebook bewaart alles, iedere muisklik zei de medewerker.

Er is een password dat toegang geeft tot ALLE accounts. Maar wees niet bezorgd, je kunt die profielen dan alleen maar inneuzen op de burelen van Facebook zelf. Ok, er zijn medewerkers ontslagen omdat ze profielen stiekem veranderden. Kan gebeuren.

Het superwachtwoord is geheim maar wel te achterhalen, als je het decodeert staat er iets als ‘Chuck Norris’. Die komt immers ook overal binnen.

Dan is de vraag: Moet Mark Zuckerberg dat superpassword aan iedereen bekend maken? Zodat iedereen overal bij kan? Als het antwoord op die vraag nee is, dan bestaat er nog zoiets als privacy. En is er in ieder geval een verlangen naar privacy. Dat is mooi. Alleen jammer dat degene die jouw privacy moet bewaken nou net Mark Zuckerberg is.

(einde column)

Vandaag las ik dat Zuckerberg van Facebook al iets dergelijks deed maar dan omgekeerd. Hij keek of te voorspellen viel dat relaties op hun laatste benen lopen. Dat lees je hier:

Zuckerberg sometimes amused himself by conducting experiments. For instance, he concluded that by examining friend relationships and communications patterns he could determine with about 33 percent accuracy who a user was going to be in a relationship with a week from now. To deduce this he studied who was looking which profiles, who your friends were friends with, and who was newly single, among other indicators.

In een derde van de gevallen correct te voorspellen. En toen was Facebook nog primitief.