Dacht dat ik met Parasite de meest absurde film van het jaar had gezien en ik ging om dat te checken naar de bios om Jojo Rabbit te bekijken – een nazi-comedy. Maar die was uitverkocht, dus dan maar een ander. Zo belandde ik bij Deerskin, samen met heel veel andere mensen die ook allemaal eigenlijk Jojo Rabbit hadden willen zien.
Vervolgens kreeg ik zo, per ongeluk, de met stip meest absurde film van het jaar te zien. Deerskin, met de twee Franse topsterren Jean Dujardin (The Artist) en Adèle Haenel (Portrait de la jeune fille en feu) is om meerdere – om niet te zeggen alle – redenen bizar. Ten eerste vanwege het gegeven van de film dat dermate van de pot gerukt is dat het zelfs geen zin heeft om daar iets over te zeggen, ten vijfde omdat je als kijker binnen de korste keren de meest absurde zaken heel geloofwaardig vindt. Een beetje alsof je naar een zombiefilm kijkt en bij jezelf denkt ‘tja, zou kunnen’. Overigens komen er geen zombies in voor. Geloof ik.
Ik moest gedurende de film, die zich afspeelt in de bergen, denken aan de keer dat ik bij omzwervingen door Frankrijk dankzij een kapotte auto strandde in Barcelonette, een stadje in de Franse Alpen. In de 19e eeuw trokken de inwoners daarvan naar Mexico om goud te zoeken. En dat vonden ze. Puissant rijk keerden ze terug en bouwden kasten van huizen. De stad staat er vol mee. Maar na een paar decennia was heel het fortuin verdampt en nu is Barcelonette een monument van vergane glorie. De enorme villa’s zijn vervallen en staan veelal leeg. Wat herinnert aan het Mexicaanse avontuur zijn de Spaanse namen van de straten en de vele taco-restaurants en tequilla-bars. Alsof de stad vanaf een ander werelddeel is geteleporteerd. Niets klopt en tegelijkertijd alles.
Dat geldt ook voor Deerskin, waarvan ik me lange tijd afvroeg in welke tijd die speelde. Hij lijkt een beetje door de decennia heen te walsen terwijl het verhaal – nou ja, verhaal – zich in een paar dagen afspeelt. De acteurs overtuigen in hun krankzinnige rollen. De film is aangenaam kort (77 minuten) maar het voelt als een film die veel langer duurt en dat bedoel ik als compliment. En ik heb vooral ook vaak gelachen. Al zou ik niet precies kunnen navertellen waarom eigenlijk. Bij het verlaten van de zaal keek iedereen aangenaam verward om zich heen.