J’ai perdu mon corps (ik ben mijn lichaam kwijtgeraakt) is een film zo magisch als alleen een animatiefilm kan zijn. Het is verhaal van een afgehakte hand – ja, een afgehakte hand – die ontsnapt uit het laboratorium en op reis gaat door Parijs. Je kunt op je vingers natellen dat dat niet eenvoudig is. De confrontatie met ratten in de metro bijvoorbeeld is er een om te onthouden.
Je zou misschien denken dat de film niet geschikt is voor kijkers met zwakke magen maar dat valt reuze mee, zeg ik als kijker met zwakke maag. Slechts een keer heb ik het hoofd afgewend en dan alleen omdat ik weliswaar geen hand maar wel ooit een vingertopje ben kwijtgeraakt.
Naast het verhaal van de hand zien we het levensverhaal van een jongetje en een romance tussen een jongen en een meisje. Of liever gezegd poging tot romance want het blijft natuurlijk een Franse film en het existentialisme loert overal. Het resultaat is veel aangrijpender dan je zou verwachten.
Het bijzondere is hoe enorm geloofwaardig de film is, ondanks het absurde gegeven. Binnen de kortste keren is alles ‘normaal’ voor je geworden. Je voelt je zowaar ook nog in Parijs. De makers zijn niet alleen knappe animatoren, ze beheersen ook de magie.