Op Twitter las ik dat er in Vlaardingen een straat is die niet bestaat. Dat wil zeggen: hij staat op kaarten en plattegronden, zelfs in Google Maps, maar als je er heengaat dan is hij er niet. De niet-bestaande straat werd ontdekt door Wim Kerkhof, zanger van misschien wel het mooiste Nederlandse lied: Oude Maasweg.
Kerkhof is Vlaardinger maar ook wereldreiziger. Een van de meest gedreven ooit. Hij heeft al 210 landen bezocht. Zie je wel, dacht ik toen ik het las, kun je de hele wereld over reizen en dan doe je de grootste vondst in je eigen stad. Want waar vind je nu een niet-bestaande straat?
Ik moet bekennen dat die gedachte ingegeven werd door het feit dat ik zelf niet zo’n reiziger ben. Om het zacht uit te drukken. Mijn ideale vakantie bestaat uit bij mooi weer de balkondeur openzetten en dan in een verduisterde kamer liggend op de bank een boek lezen. Dat kan ik natuurlijk niet rondbazuinen want dan denken mensen dat ik gek of oersaai ben – ik weet niet wat erger is. Om het taboe te verhullen reis ik toch, zodat ik op Instagram de indruk kan wekken dat ik heus wel normaal ben.
Een straat die niet bestaat. Even sprong de gedachte in me op om meteen naar Vlaardingen af te reizen en het wereldwonder te aanschouwen maar gelukkig kwam ik snel bij zinnen. Iets dat niet bestaat hoef je niet op te zoeken. Heerlijk. Ik dacht aan alle mensen die er niet wonen, hoe ze wel niet leefden en wat voor historische gebeurtenissen er niet hadden plaatsgevonden.
Zouden er meer straten zijn die niet bestaan? Hoe kom je daarachter zonder Wim Kerkhof lastig te vallen? Hoe zou het zijn om een niet-bestaandestratengids te maken? Al snel gingen mijn gedachten er mee op de loop. Waarom beperken tot straten? Waarom geen steden? Atlantis is natuurlijk de bekendste niet-bestaande stad. Of is dat inmiddels Gotham City? Of wat te denken van Shangri-La. Sinds ik daar als tiener een film over zag van een van mijn favoriete regisseurs verlang ik er naar. Als het zou bestaan, zou ik er meteen heengaan.
En zo liet ik me als thuisreiziger meevoeren met mijn eigen gedachten. Camelot. Een cruise op De Vliegende Hollander. Ik stelde me voor een reisbureau te beginnen voor niet-bestaande bestemmingen. Ideaal voor thuisreizigers als ik. Lekker wegdromen. Je boekt een reis en krijgt de brochure en het reisprogramma toegestuurd, compleet met een overzicht van reisgenoten en met foto’s die je via social media kunt delen. Wat daar dan op te zien is moet natuurlijk nog nader uitgewerkt worden. Maar zo kun je op vakantie zonder je vertrouwde omgeving te verlaten. En nog belangrijker, zonder teleurgesteld te worden.
Dat zeg ik niet zo maar. Wim Kerkhof bezingt in zijn beroemde lied de Oude Maasweg:
‘k Zie de Caltex in de nevel
Olievlekken op de Maas
‘k Loop wel door maar ik kan nergens heen
’t Regent nog steeds en ik voel me zo alleen
Nu ‘k je nooit meer zie
Oude Maasweg, kwart voor drie
Die desolaatheid, het hartzeer, ik zie het voor me en voel het, iedere keer weer, al jaren en jaren. Het lied is een soort tatoeage in mijn geheugen. Zo eentje met de inmiddels onleesbare naam van een verloren liefde. Een nagejaagd gevoel dat ongrijpbaar bleek.
De Oude Maasweg bestaat echt. Op een dag ontdekte ik dat ik er in de buurt was en reed er heen. Het is een weg op een industrieterrein langs de Oude Maas die uitkomt op de Nieuwe Maas. Middenin de Botlek. Misschien was het omdat de zon fel scheen, misschien omdat de weg doodloopt en je echt nergens heenvoert maar ik was, ik kan het niet anders zeggen, teleurgesteld. Sindsdien probeer ik de ervaring te vergeten om te voorkomen dat de emotionele tatoeage van het lied verbleekt.
En zo gaat het vaak. Vol verwachting klopt je hart en als het zover is, verdampt alles. Vanochtend werd ik gewezen op het Parijs syndroom. Ik herken dat wel een beetje. Ik ga naar Parijs vanwege alle verhalen van mensen voor wie dat hun leven een nieuwe wending gaf. Van Hemingway tot Dave. Steeds denk ik dat er iets groots gaat gebeuren. Na tientallen bezoeken moet ik constateren dat dat bij mij niet het geval is.
Doe mij maar een echte droomvakantie.