Ik heb een tijd terug de biologische kaasplakjes van de Lidl ontdekt. Zoals Columbus Amerika ontdekte. Het was er altijd al maar ik wist het niet. Ik wil er geen reclamepraatje van maken maar het was echt een ontdekking, die kaas is bijzonder lekker. Niet alleen vanwege de samenstelling maar vooral ook omdat de plakjes heel dun gesneden zijn. Veel dunner dan de kaas van bijvoorbeeld Albert Heijn. Lidl doet dat misschien voor de klanten die liever zuinig zijn. Hoe dunner de plakjes, hoe goedkoper je eet. Maar het maakt de kaas ook delicaat, alsof je iets teers en kwetsbaars op je boterham legt. Andere kaas voelt nu ineens lomp en smaakt als ingevette schoenzolen.
Dus ga ik een keer per week naar de Lidl om de lekkere kaasplakjes te halen. Tot voor kort ging dat goed maar inmiddels wordt dat genot bedreigd. Er zijn kapers op de kust.
Eerst even dit: Ja, ik weet je moet eigenlijk geen kaas eten want veeindustrie, kalfjes, etcetera. Maar begrijp, ik ben in transitie naar vegan. Melk drink ik al niet meer, van yoghurt eet ik de plantaardige variant en ik koop af en toe vegan kaas. Die laatste vind ik eerlijk gezegd werkelijk niet te eten maar ik wil de ontwikkeling stimuleren. Het is een investering. Ik hoop dat er snel vegan kaas komt die zo lekker is als de zuivelkaas. Net zoals dat bij bijvoorbeeld de hamburgers al het geval is. Al duurde het eerlijk gezegd wel 25 jaar voordat het zo ver was.
Terug naar de pakjes met de kaasplakjes van de Lidl. Het blijkt dat niet alle plakjes zo lekker zijn. Alleen die als originele kaasplakjes ogen zijn dat. Lang en rechthoekig met een ronde bovenkant. Daarnaast zijn er korte plakjes met ronde bovenkant en rechthoekige plakjes zonder ronding. Die plakjes zijn dikker en wat erger is: taaier. Ze smaken als fabriekskaas. Je kunt het zien maar ook voelen. Er zijn pakjes met alleen lekkere plakjes en met alleen niet-lekkere. De lekkere pakjes voelen lichter, soepeler.
Voor wie nog nooit in een Lidl is geweest, die supermarkt is als een magazijn. Er staan geen schappen maar stellingen. Veel producten worden aangeboden in de doos waarin ze uit de fabriek komen. Dat is goedkoper want dan is er geen vakkenvuller nodig. Iedere doos bevat voor een deel pakjes met de heel lekkere plakjes en de rest bestaat uit de niet-lekkere varianten. Het is me trouwens een raadsel waarom Lidl niet alle plakjes lekker maakt. Al weet ik eerlijk gezegd niet of ze dan nog zo lekker zouden zijn. Je tong waardeert ook schaarste.
Als ik aankom bij de koeling zie ik meestal al van ver of het foute boel is. De dozen zijn dan overhoop gehaald. Alsof er een huiszoeking is geweest. En dat is ook zo. Er is gezocht naar schaarse lekkere plakjes. Ze zijn allemaal weg. Alleen de niet-lekkere zijn over. Ik had net zo goed naar de Albert Heijn kunnen gaan. Dit gebeurt de laatste tijd steeds.
Het zal mijn fantasie zijn dat ik denk dat het om een enkele persoon gaat. Iemand die ook verslaafd is aan de dunne plakjes. Die als een razende door de voorraad gaat en grijnzend naar de kassa loopt. Zoals de mensen die op maandagochtend alle lekkere wijn uit de bonus wegkopen. Ik stel me een koelkast voor als schatkist, vol met lekkere plakjes. Die ik niet heb.
Gisteren was het weer zo ver. Ik kwam aanlopen en zag dat ik te laat was. De lekkereplakjessnaaier had duidelijk al toegeslagen. De gretigheid was nog zichtbaar. Sommige pakjes lagen naast de doos. Achteloos achtergelaten na de plundering. Ik wist beter maar ik deed het toch. Een voor een checkte ik de pakjes om te zien of er nog een met lekkere plakjes over was. Het voelde vernederend. En helaas natuurlijk. Alles was weggeroofd. Zo voelt het. Alsof ik ben bestolen.
Dus nu zit ik hier aan het ontbijt met een beschuitje en een niet-lekker plakje kaas. Wetende hoe anders het zou kunnen zijn maar dat iemand me dat niet gunt.
Misschien moet ik toch maar versneld veganist worden.
