Francisco van Jole

Ik ging weer hardlopen nadat ik door corona weken uit de running (ha!) was geweest. Of althans, ik nam me voor het te gaan proberen want het voelde alsof ik hersteld was. Dat wil zeggen dat ik niet meer buiten adem raak als ik een trap beklim.

Natuurlijk moest ik rustig aan doen. Heel rustig. Voor de verandering deed ik dat ook. Dat klinkt verstandig maar het was 15 uur in de middag. 25 graden. Ik dacht dat de wind me zou verkoelen. De wind dacht daar anders over. Die ging af en toe liggen. Misschien ook vermoeid door de hitte. Dan werd het plots erg warm. 

Maar het ging zowaar lekker. Meestal word ik het eerste stuk lastiggevallen door twijfel en onzekerheid maar nu niet. 7 minuten en 11 seconden gaf mijn horloge aan na de eerste kilometer. Ik keek om of ik niet ingehaald ging worden door een rollator. Normaal zou ik meteen gefrustreerd raken, nu berustte ik. De ‘snelheid’ komt later wel. Voor de zekerheid droeg ik een shirt van de Panthéon-run in Parijs. 10 km stond er op. Zodat voorbijgangers wisten dat ik serieus was als ze me zagen ploeteren.

Dit gaat me lukken, dacht ik. 5 kilometer. Rustig aan. Maar toen kroop er als een oorwurm een gedachte naar binnen in mijn hersenen en knaagde zich een weg naar het twijfeldeel. Als ik nu gewoon 5 km zou rennen,  alsof er niks aan de hand is, wat zegt dat dan over al mijn eerdere prestaties? Stellen die dan niks voor? Je ziet, ik heb een ego dat verslaafd is aan zelfbeschadiging.

Toen ik de 2 kilometer gepasseerd was voelde ik dat ik moeite kreeg met ademhalen. Althans mijn middenrif voelde rauw, alsof ik al 5 dagen onafgebroken had lopen hoesten. Het ging niet weg. Ik zakte naar de snelheid van een slakkensoort die op uitsterven staat. Misschien moet ik stoppen, klonk een innerlijke stem. Nee, doorgaan fluisterde de pratende krekel op mijn schouder. Tien passen verder. Misschien stoppen… Nee… Plots stond ik stil. 2,5 km. Later deze week nog eens proberen. Ik moet voor het einde van volgende maand 10 km rennen, liefst binnen een uur.

Wandelend op weg naar huis hoorde ik in de verte een blaaskapel. Er stond een tent en er waren allemaal mensen in uniform. De laatste spreker werd aangekondigd en ik begreep dat het om een herdenkingsplechtigheid ging. Medewerkers van de douane eerden een overleden collega, op het gras tegenover het Belastingmuseum. Toen ik tiener was had ik een boek met de meest bizarre zaken ter wereld en daar stond het Belastingmuseum ook in. Daar moet ik vaak aan denken als ik het passeer. Maar nu niet. Nu was ik blij dat ik niet meer hardliep. Je kunt niet hardlopend een herdenking passeren. Dat had ik natuurlijk niet geweten, dan was ik er te laat achtergekomen en had ik me de rest van de dag geschaamd.

Verderop liet een man zijn hond uit, bruin gebrand gezicht, sigaret in de linkermondhoek. ‘Nou zie je eens wat ze van je belastinggeld doen’. Hij knikte naar de menigte.

Het is een begrafenis, zei ik.

‘O’, klonk het. 

Ik dacht allemaal dingen maar corrigeerde mezelf snel. De man kon niet weten wat er aan de hand was, die wilde gewoon contact maken. Dat is toe te juichen in een samenleving waar veel mensen langs elkaar heen leven.

Hij oordeelde zonder iets te weten maar dat is ook de mode van deze tijd. Ik moest denken aan hoe het Journaal voortdurend mensen op straat een microfoon onder de neus drukt en om commentaar vraagt. Soms weten ze nog niet eens wat er aan de hand is. “O, is het kabinet gevallen?” Toch moeten ze al een oordeel vellen, een mening geven. Wie heeft daar wat aan? Niemand, behalve journalisten die graag de indruk wekken dat ze zogenaamd luisteren naar de stem van het volk.

Ik wandelde verder. Ik vind ook vaak wat van mensen die hardloopkleding dragen maar wandelen. Hup, rennen, denk ik dan. Je eigen kortzichtige gedachte-impulsen onder controle proberen te krijgen. Dat is ook een sport.

Ik kwam thuis en plofte op de bank. De rest van de dag was ik doodmoe.

PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Doe net als meer dan tweeduizend andere lezers en abonneer je hier gratis.