Francisco van Jole

Het voelde als thuiskomen gisteravond het optreden van Iggy Pop waarmee Watt, de opvolger van Nighttown, gisteren opende. De enorme energie – Watt! – van de 61-jarige rocker stroomde moeiteloos naar de zaal die was gevuld met een typisch Rotterdams publiek. Bekende gezichten – van Anna Visser tot Jules Deelder – doken op temidden van figuren die zo uit de havenkraan leken gestapt. ‘Watt heeft het meteen helemaal’, schrijft popjournalist Louis du Moulin in het AD.
Watt zit in het gebouw van het oude Nighttown maar de initiatiefnemers waaronder Ted Langenbach (Now&Wow) laten er een heel andere sfeer ademen. Letterlijk ook want de rokers houden zich nu op in een binnentuin waarvan ik het bestaan nooit gekend heb.
De voorheen altijd wat benauwende zaal is opengebroken. Het achtergedeelte, dat op een tussenverdieping ligt, is met een brede trap rechtstreeks verbonden met de zaal. Daarboven is een nieuwe verdieping gemaakt, compleet met bar. Ik durf het bijna niet te zeggen maar het lijkt wel Paradiso 2.0, de zaal waar ik de afgelopen jaren mijn toevlucht moest zoeken om bands te zien. Dat kan nu weer thuis.
De opening van Watt voelde ook als een andere manier thuiskomen. Rotterdam is de afgelopen jaren geteisterd door de opdringerige en kleinburgerlijke mentaliteit van Leefbaar Rotterdam, een rechts-populistische partij die zich uitermate vijandig opstelt tegenover alles wat te maken heeft met kunst en cultuur. Met als gevolg dat de vernieuwing in de stad zich beperkte tot het organiseren van Efteling-evenementen als een Formule 1 autoparade en de vliegstunts van de Red Bull Air Race.
Dat negatieve tijdperk leek gisteravond te worden afgesloten.
In die zin was de keuze voor Iggy Pop ook een goede, de man is een icoon van anti-burgerlijkheid. Dat hij Lust for Life niet uitvoerde werd amper gemist, het hele optreden was een ode aan die hervonden lust.