Francisco van Jole

In augustus barstte uit het niets de Duyvendak-affaire los. Het verzet tegen kernenergie werd daarbij zonder veel moeite in de criminele hoek geplaatst.
CDA en VVD openden vervolgens samen met De Telegraaf de aanval op Greenpeace, een van de weinige actiegroepen waarvan serieus protest tegen kernenergie verwacht kan worden. Greenpeace wordt beschuldigd van criminele activiteiten omdat de organisatie een natuurgebied beschermt met een fysieke blokkade. Ze moeten daarom opgesloten worden in de gevangenis, vindt de VVD. Bij die partij wordt kennelijk terugverlangd naar hun vroegere dictatoriale vrienden uit de jaren tachtig.
Vervolgens zegt het CDA even later tot verrassing van velen dat kernenergie noodzakelijk is. Plannen voor een kerncentrale zijn niet bekend maar de CDA-fractievoorzitter roept ondernemers op in actie te komen.
Een paar dagen later vraagt het energiebedrijf Delta uit de typische CDA-regio Zeeland een vergunning aan voor een nieuwe kerncentrale, niet iets wat je even op een achternamiddag besluit.
Zo gaat het bijna altijd met kernenergie. De bedrijfstak, waar enorme financiële belangen mee zijn gemoeid, maakt gebruik van achterdeuren en -kamertjes in de democratie. Dat was toen Duyvendak de stukken stal al zo. Sterker nog dat was de reden voor zijn gedurfde diefstal van documenten uit het ministerie van Economische Zaken. Daaruit bleek immers dat terwijl de overheid officieel de uitkomst van een maatschappelijke discussie – geen kernenergie – accepteerde er stiekem werd gewerkt aan een nieuwe centrale.
De geschiedenis herhaalt zich. Maar niet helemaal. Want nu zijn er geen activisten meer om dat soort onfrisse praktijken te stoppen. We mogen dan zogenaamd een links kabinet hebben omdat de PvdA in de regering zit, in de praktijk heeft rechts de touwtjes in handen.
CC-foto: Paulgi