Een zoals ik

Het is nacht, de tijd van de overpeinzingen dus – excuus – ik laat me even gaan:
Ik ben overtuigd vegetariër maar ik heb nooit de aandrang gevoeld me te verontschuldigen voor het feit dat Volkert van der G. ook vegetariër is. Toch vond ik het vervelend toen ik dat hoorde. Alsof mijn eigen principe was besmet. Dat is denk ik altijd het geval als je principieel bent, dat er mede-principiëlen zijn die doorslaan, extreem gedrag gaan vertonen en in een ander universum belanden van waaruit ze de meest vreselijke dingen doen.
Ik verontschuldigde me niet maar in mijn hoofd gingen wel de vragen rond. Hoe kan een vegetariër zo’n daad begaan? Is mensenhaat soms een ultieme consequentie van vegetarisme? Het zijn vragen waar ik tot nu nooit iemand anders dan mijzelf mee heb lastig gevallen.
Als ik mede-vegetariërs hoorde praten over de holocaust op varkens dan liepen mij de rillingen over de rug. Zelfs al ben ik vegetariër speciaal omdat ik varkens geweldige dieren vind, de dolfijnen van het land zoals ik ze noem, dan nog vind ik dat je wat hen wordt aangedaan nooit maar dan ook NOOIT mag vergelijken met de holocaust. En niet alleen omdat je met dat soort termen Volkert van der G.’s kweekt.
Ik bedoel te zeggen: Ik ken de gevolgen van mijn principes, ik weet dat er aanhangers zijn die doordraaien, ik besef zelfs dat het vegetarisme een onhoudbare overtuiging is (de enige reden dat varkens überhaupt bestáán is omdat ze opgegeten worden door mensen) maar ik ben toch vegetariër.
Ik bedacht dit allemaal na het lezen van de weblog van de Marokkaanse, een jonge moslima die al worstelend traditie en moderniteit probeert te combineren: “Neuken is namelijk tijdens de ramadan ook verboden. ;-)”