Ergens diep in de krochten van Netflix ligt een juweeltje verscholen. De film krijgt maar 1 ster of zo van de Netflix-kijkers en op imdb slechts een mager 6-je. Misschien omdat het begin niet zo goed is. De eerste tien, vijftien minuten lijkt het alsof je te maken hebt met een slecht gemaakte actiefilm. Daar moet je even doorheen bijten.
Essential Killing van de Poolse regisseur Jerzy Skolimowski is na het uitbrengen van het rapport over de martelpraktijken van de CIA plots weer hyperactueel. We zien hoe een vermoedelijke Talibanstrijder, gespeeld door Vincent Gallo die in de hele film geen woord zegt, wordt opgepakt, gemarteld en op transport gezet naar een van de geheime gevangenissen in het buitenland. Maar plots nemen de gebeurtenissen een dramatische wending.
De film speelt met alle ambivalentie die de War on Terror met zich meebrengt. Dagen later spookten de gebeurtenissen nog door mijn hoofd. Hoewel de film zich afspeelt tijdens Kerst is het niet echt een Kerstfilm, om het zacht uit te drukken. Er zitten zulke gruwelijkheden in dat ik tijdens het kijken zelfs een keer hardop mijn ontzetting uitte.
Dit is het merkwaardige aan de film: je komt eigenlijk niets te weten, er is – bijna – geen onderscheid tussen goed en slecht en je vraagt je voortdurend af wat je er van moet vinden terwijl het verlangen steeds groter wordt dat deze waanzin stopt. Het is kortom, precies het gevoel dat de waanzin in Afghanistan en alles wat er mee samenhangt, je geeft. Wellicht juist omdat Skolimowski volgens eigen zeggen geen politieke film wilde maken.
Essential Killing is met stip een van de beste films die ik zag over de oorlog waar we nu al 13 jaar verwikkeld zijn. In 2010 won hij op het Filmfestival in Venetië de Speciale Juryprijs. Die kijken toch beter dan de Netflix-kijker.