“Uw auto lekt behoorlijk. Kijk ernaar” stond er op het Post-it briefje dat bij terugkomst op de portierruit van mijn auto op het parkeerterrein van de VARA was geplakt. Was getekend ‘de tuinman’. Ik keek naar het asfalt en zag bij het voorwiel een donkere vlek. In de hete zonnestralen glinsterde wat vocht. Een struik wiegde zachtjes tegen de achterzijde van de wagen.
De tuinman bleek nergens te bekennen. Op de blinkende auto’s na was de parkeerplaats helemaal verlaten. Even twijfelde ik of ik terug zou lopen naar de receptie.
“Het was begin jaren tachtig en we hadden tweedehands zo’n grote Amerikaan gekocht,” vertelde de kennis tijdens een in witte wijn gedrenkte avond op een terras. “Met airconditioning. Heel bijzonder in die tijd. Daar zouden we met z’n tweetjes van gaan genieten. Lekker midden in de zomer naar Italië en met de ramen dicht door het snikhete land toeren. Superdeluxe.
Maar op de eerste dag ging het al mis. We hadden ergens geluncht en toen we terug kwamen lag er een plas onder de auto. Zal je net zien. Overkomt ons natuurlijk weer. Wij naar de garage. In zo’n klein stadje. De monteur-eigenaar onderzocht de auto maar kon niets vinden. Hij wist het niet zeker zei hij. Rij er maar gewoon mee door. Maar zet de airconditioning voor de zekerheid uit want het kost kapitalen om zo’n ding te vervangen.
Zo reden we drie weken rond. Puffend in een gloeiendhete auto. Het werd geloof ik wel 35 graden. Niet te harden. Terug in Nederland meteen naar de dealer.
“Dat is gecondenseerd water,” zei hij. “Komt door de airconditioning. Dat is geen defect maar hoort zo.”
Ik deed het portier open en stapte in. De airconditioning begon te loeien. Ik was dankbaar voor de attente waarschuwing maar de vraag bleef: hoe komt een tuinman aan een Post-it briefje?