Gisterochtend dwaalde ik met een vriend door een immense elektronicawinkel in Rotterdam toen ik op een uitgestald tv-scherm ineens allemaal krioelende politiemensen in gele pakken zag. Ik keek even maar kon verder niets bijzonders ontwaren en dacht o, dat is de G8.
Even verderop zag ik een soortgelijk beeld op weer een ander toestel en dit keer sijpelde er, zij het nauwelijks hoorbaar, geluid uit. “…aanslagen in Londen… metro…”
Ik pakte mijn mobiele telefoon, rolde door mijn adressenlijst en belde.
Er werd meteen opgenomen.
“O jongen, sorry dat ik je niet eerder gebeld heb. Alles is goed. Maak je geen zorgen. Ik ben thuis. Tavistock Place waar die dubbeldekker ontplofte is wel om de hoek bij mijn werk. En ik had vanochtend bij een vriendin op bezoek zullen gaan, met de metro van King’s Cross naar Edgeware Road maar daar was op het laatste moment iets tussen gekomen.”
Mijn zus in Londen. Na iedere aanslag daar bellen we met elkaar.
Al dertig jaar lang.
foto via Flickr.com / Creative Commons licentie