Ik had nooit gedacht dat ik nog eens echt bang zou zijn van de politiek, van de keuze van mijn medeburgers. Oneens, boos, geërgerd, ja. Maar bang? Dat is iets voor andere landen. Het is zes uur in de ochtend als ik dit opschrijf, net wakker geschrokken uit een droom.
Ik reed op de fiets, linksachter naast een oud bestelbusje in een smalle straat. Hij leek me niet op te merken en reed me bijna klem, van de weg af. Ik trapte harder. Wat gingen we nou krijgen? Ter hoogte van de bestuurder keek ik door het portierraam naar binnen. Er was niemand te zien omdat het zicht ontnomen werd door gestapelde kartonnen dozen, alsof het een opslagruimte was met oude troep. Hij kon me gewoon niet zien, niemand niet. Dit was levensgevaarlijk. Ik werd boos, pakte mijn camera en hield die met uitgestrekte arm, om de hoek, voor de voorruit. Het was een onmogelijke houding. We bewogen voort. Ik kon hem nog steeds niet zien maar hij moest nu zien dat ik hem filmde. Dat zal hem leren.
De auto was gestopt, verdwenen. Ik stond op een groot leeg plein. Om me heen rolde en buitelde zwerfafval zoals bij het scheiden van de markt op een winderige dag. Er was niemand, behalve de bestuurder. Een grote, zware man, veel groter dan ikzelf, met stekeltjeshaar, een bleek gezicht en enorme armen, gehuld in zwarte kleding. Een reus. Ik richtte de camera als een wapen en filmde hem. Wat er ook gebeurde, dit was mijn bewijs. “Je doet die camera nu uit en vernietigt de beelden,” klonk hij dreigend. “Anders neem ik je onder handen.” Dat nooit dacht ik en zette het op een lopen. Ik ben getraind, hij zou me nooit bijhouden. Maar hoe ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Het voelde alsof ik tegen een storm inrende. Ik keek om, hij naderde als sjokkend een reus. Ik stopte, trillend. “Ok, hier heb je m’n camera.”
Ik werd wakker, vervuld van een gevoel van angst en viesheid. Wat een droom. Tegelijkertijd angstig en bijna kinderlijk simpel. Waar kwam dit nou weer vandaan? Ik zag plots de beelden van de exit poll weer voor me. De staaf met PVV zetels die omhoog schiet. O ja.
Op de ochtend na de uitslag appte een vriend dat ik onder de nieuwe regering wel eens in de cel kon belanden. Ik zag het als een van zijn plagerige grapjes maar toen sloeg de twijfel toe. Er is een autocraat gekozen, kijk hoe dat in andere landen gaat waar dat gebeurt. Polen, Hongarije, Italië, het patroon is steeds hetzelfde. Wie kritiek heeft op de macht komt in de problemen.
Ik twijfel of ik dit allemaal zo moet opschrijven. Er zal spot volgen. Kijk die Van Jole. Leedvermaak is een drijfveer van hen die dit aanjagen. Van de pestkoppen. Ze hebben nu hun zin maar het zal nooit genoeg zijn om hun lege ziel te vullen. Dus gaan ze altijd door.
Maar het is waar, de nachtmerrie was er echt. Tot mijn eigen verbazing. Dus ik schrijf het op, zoals ik vaak doe als ik me verbaas.
Ik moest denken aan een interview dat ik zag bij Rijnmond met een jonge PVV-kiezer. “We hebben nu lang genoeg een linkse regering gehad,” gaf hij als motivatie voor zijn stem.
We zijn in een andere werkelijkheid terecht gekomen. Dit is een ander land dan dinsdag. En nee, dat is geen droom.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.
Onveilig voel ik me. En verdrietig. Ik sluit me nog meer op dan hiervoor.
Het zegt iets over het gemiddelde iq van Nederlanders.