Francisco van Jole

Ooit slaagden een journalist en fotograaf van De Telegraaf er in het jachthuis van prins Bernhard op het Kroondomein binnen te dringen. Zo kon voor het eerst verslag gedaan worden van de zeer besloten koninklijke jachtpartijen.
Ze verscholen zich op zolder en konden vanuit een zolderraam zien hoe de afgeslachte buit door het elitaire jachtgezelschap op het plein voor het huis werd uitgespreid. Het tableau, heet dat ritueel in jagerskringen.
Bijna nog werd het duo ontdekt toen de fotograaf met een welgemikte trap het vastgevroren raam opende en er een luide knal klonk. Maar in plaats van naar boven keken de jagers verschrikt elkaar aan: wie had zijn trekker per ongeluk overgehaald?
De volgende dag prijkte de foto van het bloederige tafereel in de krant en binnen de kortste keren hing de directeur van de Rijksvoorlichtingsdienst briesend aan de telefoon.
“Deze foto kunt u op slechts twee manieren gemaakt hebben. Of u bent binnengelaten door een medewerker en dan is het schending van het ambtsgeheim en dat is strafbaar! Of u heeft zelf ingebroken en dan is het een misdrijf en ook dat is strafbaar!!!”
De hoofdredacteur van De Telegraaf liet even een stilte vallen en vroeg toen droogjes:
“En? Bent u er al uit?”
De andere kant hing met stomheid geslagen op.
Daarmee was de zaak afgedaan. Zoals dat hoort in een democratie.
Kortom: Laat ze vrij!
Boos? Verdrietig? Verontrust over het opsluiten van onschuldige journalisten? Teken de petitie van de journalistenbond NVJ.