Francisco van Jole

Dit stukje begin ik te tikken met de vraag die altijd als eerste in me opkomt als ik een stukje ga tikken: moet ik dit stukje wel tikken?
Iedere dag denk ik wel ‘iets’ te hebben voor dit weblog maar zo gauw ik doordenk komen de bezwaren op. Klopt die gedachte wel, is het eigenlijk wel interessant, moet ik hier bezoekers mee lastig gevallen, heb ik het niet al eens eerder bedacht, moet ik er niet wat meer informatie over vinden? Meestal leidt dat letterlijk tot niets.
Vandaag las ik ergens op een journalistieke website dat ik dat allemaal niet moet doen, dat ik gewoon moet optikken wat ik denk, zonder door te denken. Dat is de echte weblog-methode. Laat ik het eens proberen.
Over Wilders bijvoorbeeld die een minister knettergek vindt. Tijdens het dagelijkse internetrondje kwam ik er allemaal opmerkingen over tegen maar wat mij er het meest aan stoorde niet. De uitspraak is namelijk het zoveelste bewijs dat Geert Wilders niet gediend is van vrijheid. Zo gauw iemand een andere opvatting heeft dan de zijne heeft die opvatting geen bestaansrecht.
Iemand die knettergek is houdt er geen opvattingen op na. Die raaskalt maar wat.
Geert Wilders heeft een partij die geen partij is want naar ik heb begrepen is hij zelf het enige lid. Die partij noemt hij Partij Voor de Vrijheid. In de afkorting PVV valt de D merkwaardig genoeg weg. Misschien omdat het teveel aan democratie doet denken.
Geert Wilders wil elke dag wel iets verbieden, hij wil andersdenkenden onderwerpen. Nog nooit heb ik hem enig vrijheidsideaal horen uitdragen. Ik hou erg van vrijheid, wil liefst nooit iets verbieden en het woord vrijheid lezen in combinatie met Wilders is alsof ik mijn liefje omhelsd zie worden door een ontvoerder.
De naam van de partij van Wilders is een leugen. Maar omdat we in een vrij land leven mag dat.
De naam Partij Voor de Vrijheid zegt niks over Wilders of zijn ideeën maar wel over onze eigen opvattingen van vrijheid. Namelijk, hoe ver laten we hem gaan?
Zoiets zou ik dan schrijven. Ik zou het teruglezen, denken ‘ach, Wilders, who cares?*’ en dan alsnog deleten.
Vandaag niet. Wat overblijft is een stukje dat is geschreven zoals Wilders denkt: het opeenstapelen van gevolgtrekkingen zonder tussenkomst van reflectie. De man heeft geen delete-knop.
* Nog zo’n gedachte: Who cares? is de titel van een song van Gnarls Barkley afkomstig van het album waar ook de hit Crazy op staat. ALLES HANGT MET ALLES SAMEN!
CC-foto: mysteriouskyn