Vrijwel ieder jaar loop ik de 1/4 marathon van Rotterdam. Maar dit jaar niet. De organisator heeft de prijzen verhoogd. Deelname kost nu 38 euro en dat leek me een beetje te veel. Noem me gerust naïef maar ik zag de marathon altijd als een sportief volksevenement, iets dat dicht aanschuurt tegen het verenigingsleven. In voetbal en wielrennen mogen dan astronomische bedragen omgaan, voor hardlopen geldt dat veel minder. Waarschijnlijk omdat het geen tv-sport is.
Lopers protesteerden in de media. Dat betrof vooral de echte marathondeelnemers. Die moesten eerst 5 euro betalen om deel te mogen nemen aan een loting. Wie ingeloot werd, mocht nog eens 150 euro neertellen. De marathon van Rotterdam is daarmee het duurste loopevenement van het land. In een van de armste steden. Het voelt niet goed, zeker niet voor een ‘gratis’ sport als hardlopen. Die ook nog eens in de publieke ruimte plaatsvindt.
In het Belgische Gent liep Guus van der Kreeft tegen hetzelfde probleem aan. De marathon kost daar 115 euro en wordt net als die van Rotterdam georganiseerd door de Belgische multinational Golazo. Het bedrijf boekt een jaarwinst van 22,5 miljoen euro met de verkoop van tickets voor loopevenementen in de openbare ruimte. Van der Kreeft vindt het hoge bedrag voor deelname dat niet passen bij een sociale stad. Hij protesteerde eerst bij de gemeente maar bedacht vervolgens een eigen marathon te organiseren in de nacht voor de officiële, over hetzelfde parcours. Deelname aan de Nachtmarathon van Gent is gratis. Het is niet alleen loop maar meteen ook een mild protest.
In Rotterdam is – nog – geen gratis Nachtmarathon al lijkt het me een prachtig idee. Gent is voor mij geen optie want ik beperk me tot de 10 kilometer. Ik gebruik de 1/4 marathon als motiverende stok achter de deur om de rest van het jaar ook te rennen. Dan heb ik een motivatie om mijn dagelijkse gebrek aan zin te overwinnen.
Dus zocht ik naar wat andere loopwedstrijden, zoals de CPC loop in Den Haag. Die blijkt ook opgekocht door Golazo. Zelfde verhaal. Het is een supercommercieel evenement geworden.
De moed zakte me in de hardloopschoenen. Maar wacht.,. dan maar weer in Parijs lopen, er zit niks anders op.
Ik snuffelde wat rond en gaf me op voor de voorinschrijving van de Adidas 10km op 6 juni. Langs de Eiffeltoren, het Louvre, de Arc de Triomphe. Precies wat ik nodig heb. Ik kocht alvast de treintickets en boekte er meteen maar een week verblijf omheen, dan kan ik vooraf een beetje acclimatiseren. Nu was ik bij elkaar weliswaar al wat meer dan 38 euro kwijt maar dit voelde toch anders. Het werd een loopvakantie. Hoeveel de race zelf kostte stond nergens vermeld.
Dinsdag kreeg ik een mail dat de inschrijving geopend was. Ik vulde mijn naam, adres etcetera in. Echt etcetera want in Frankrijk zijn ze nu eenmaal dol op formulieren. Volgende, volgende, volgende. En dan: afrekenen. 85 euro stond er. Zoals de Fransen zeggen: WTF? O wacht, dat bleek voor een luxe pakket met gegraveerde medaille, gepersonaliseerde foto’s. Dat hoef ik niet.
Ik scrollde verder. Daar was het normale tarief voor een kale loop. 45 euro. Non de ju.
Ik dacht aan mijn treinkaartje, de hotelreservering, de voorpret waar ik me inmiddels in wentelde. ‘Ga verder naar betalen’ Ok.
Wie principieel is moet ook inconsequent zijn, houd ik mezelf vaak voor. Anders heb je geen leven. Nu maar in juni een toptijd halen. Dan betaalt het zich terug. Ik heb nog zes maanden om te trainen. Dat is gelukkig gratis.
Iedere zondagavond verstuur ik In de Week. Abonneer je hier gratis.
