Op de geweldige tentoonstelling Woody van Amen. The best of in de Kunsthal, waar ik eerder over schreef in In de Week, schittert ook The Electric Chair, een kunstwerk uit 1964.
Bij een tweede bezoek bekeek ik de imposante stoel nader en zag dat er aan de achterkant, nauwelijks zichtbaar, een papieren knipsel zit vastgeplakt. Ik maakte er een foto van zodat ik deze beter kon bestuderen. Het bleek een flyer uit 1962 van de FBI voor de opsporing van een gynaecoloog op de vlucht, die gezocht werd wegens abortus.
Ik was geschokt. Wat een wreed land is het toch en ik realiseerde me dat door Trump deze geschiedenis weer heden is geworden. Hoeveel abortusartsen zouden er nu op de vlucht zijn voor de FBI?
Omdat door schade en schande ‘assumption is the mother of all fuck ups’ mijn favoriete motto is geworden, googelde ik eenmaal weer thuis de naam van de voortvluchtige en zag een artikel uit de New York Times uit 1962 met de kop: ABORTION SUSPECT SEIZED IN EUROPE
Ik las wat er aan de hand was. Het zat toch weer inderdaad anders dan ik vermoedde. Een moeder had de arts in New York bezocht met haar 19-jarige studerende dochter die vier maanden zwanger was. Dat was een hachelijke zaak want abortus was toen nog verboden bij wet. De arts nam de 19-jarige mee naar zijn behandelkamer.
De krant schrijft:
Enkele uren later ging Lothringer naar verluidt naar zijn wachtkamer en vertelde de moeder van het meisje dat ze naar huis moest gaan omdat Barbara meer aandacht nodig had. Toen Barbara niet thuiskwam, gaven haar ouders haar de volgende dag als vermist op bij het Openbaar Ministerie. Ondertussen zou Lothringer, volgens agent George Harshak, een vriend van Lothringer, hem hebben gevraagd om een verstopte rioolleiding in zijn huis te laten reinigen. Menselijke resten, die later werden geïdentificeerd als die van het meisje, werden gevonden in afvoerbuizen die verbonden waren met de praktijk-woning van de arts.
De 19-jarige was overleden tijdens de ingreep en hij had geprobeerd zich van haar lichaam te ontdoen. De gynaecoloog sloeg op de vlucht met zijn geliefde, werd getraceerd in Andorra en uitgeleverd aan de VS.
De rechtszaak tegen hem werd door abortusactivisten aangegrepen om te pleiten voor het legaliseren van de medische ingreep, dan kon dit soort ellende voorkomen worden. Patiënten getuigden voor zijn verdediging. Dat werkte. Tot grote schok van de ouders van het slachtoffer kreeg de arts een milde straf van tussen de 2 en 8 jaar cel.
In een reconstructie vol gruwelijke details lees ik dat de arts de ouders vooraf had gewaarschuwde dat het voor een abortus te laat was, omdat de dochter al zo lang zwanger was. De ouders drongen echter aan waarop de arts uitriep: ‘Do you want me to end up in the electric chair?’
Dankzij Woody werd dat laatste dus toch nog bewaarheid, maar anders dan de arts vreesde.
Iedere zondagavond mijn nieuwsbrief ontvangen met tips, ervaringen en ideeën? Abonneer je nu gratis.