Ik snap wel dat er af en toe mensen zijn die mij een rare snuiter vinden want zo zie ik mezelf soms ook. Dat ik in verbazing naar mijn eigen handelen kijk – wat doe ik nu weer? – en er dan ondertussen gewoon mee doorga. Alsof ik twee verschillende personen ben. Nee, geen zorgen, ik ben niet geestesziek. Althans niet voor zover ik weet. Maar soms overkomt het me gewoon. De afgelopen dagen bijvoorbeeld.
Zaterdagavond toog ik naar de bioscoop om Verity te zien, een thriller met Dakota Johnson in de hoofdrol en ook mede door haar geproduceerd. Ik schreef er al over in de nieuwste editie van In de Week, in milde termen want ik ben fan van Johnson. Als ze een film maakt over iemand die alleen maar anderhalf uur in de rij staat bij de supermarktkassa vind ik het ook prima. Zo zijn fans. Hele wereldreligies zijn gebouwd op dat fenomeen van kritiekloze bewondering.
Een vriendin appte me na het lezen van mijn nieuwsbrief beelden van Johnson die moesten aantonen dat ze het product is van plastische chirurgie en dergelijke. Ik zag het probleem niet. Hollywood is sowieso illusie. Ik acht de kans dat ik Dakota Johnson ooit in levende plastic lijve zal ontmoeten nihil. En zelfs dan, wat dan nog? Ja, botox vermindert de empathie tussen mensen maar schijnt dan weer te helpen tegen depressie.
Maar goed, Verity is dus niet zo’n heel goede film. De Belgische De Standaard concludeert: “Tijdens een sexy diner in een schnitzelrestaurant zegt Lowen (Dakota Johnson, fvj) dat ze alles wat ze schrijft slecht vindt, en zich achteraf gewoon wijsmaakt dat het goed is. Een beetje wat alle betrokkenen bij deze film ook hebben gedaan.”
Verity is gebaseerd op een thriller van self publishing auteur Colleen Hoover, een bizar populaire schrijfster die de ene bestseller na de andere aflevert en ook wel de TikTok-koningin wordt genoemd. Haar naam als hashtag levert op dat platform 1,5 miljoen berichten op.
Omdat de film zo teleurstelde vroeg ik me af hoe het boek was. Er is zo’n ongeschreven regel dat goede boeken slechte films opleveren en andersom, dat van slechte boeken goede films worden gemaakt.
Verity bleek deel uit te maken van mijn Kobo Plus abonnement waarmee je onbeperkt boeken kunt lezen. Dus niets hield me tegen. Eenmaal weer thuis begon ik er meteen in, gewoon uit nieuwsgierigheid, om te zien hoe het was.
Het is een thriller over twee thrillerschrijfsters. De een, Lowen, wordt gevraagd een serie af te maken van de ander, Verity gespeeld door Anne Hathaway, omdat die na een ernstig ongeluk totaal verlamd is geraakt. Lowen trekt in bij het gezin van Verity, in een enorm landhuis dat afgelegen aan een meer ligt. Al snel blijkt er toch wel wat meer aan de hand, het plot is een doolhof waarbij het voortdurend draait om de vraag wat echt is en wat fantasie. Daarnaast is het een nogal erotisch getinte vertelling waarin de extases elkaar in rap tempo opvolgen. Ik zeg extases omdat het niet echt hoogtepunten zijn, als je begrijpt wat ik bedoel.
Het is allemaal nogal rechttoe rechtaan geschreven. Het griezelige huis waar de hoofdpersoon terecht komt en het verhaal zich afspeelt zet Hoover aldus neer:
De toegangspoort staat open en ik rijd de auto langzaam door de stevige smeedijzeren poort. Ik houd mezelf voor dat ik niet in paniek moet raken, ook al valt het me op dat het patroon dat bovenop het hek is uitgewerkt op spinnenwebben lijkt. Er trekt een rilling door me heen als ik de bocht neem. De bomen lijken dichter bij elkaar te staan en groter te worden, tot het huis in beeld komt. Terwijl ik de heuvel op rijd, zie ik als eerste het dak. Het is staalgrijs, zoals een donderwolk. Seconden later verschijnt de rest van het huis en de adem stokt in mijn keel. Donker steen bedekt de voorkant van het huis en wordt enkel onderbroken door de bloedrode deur, het enige beetje kleur in een zee van grijs. De linkerkant van het huis gaat schuil onder klimop, maar in plaats van dat dat charmant staat, is het eerder bedreigend, als een langzaam groeiend kankergezwel.
Het is meteen het enige dat ze in het hele boek over het huis schrijft. Spinnenwebben, staalgrijs, bloedrood en bedreigend. De toon is gezet maar meer kom je er niet over te weten.
NRC wijdde een paar jaar terug een artikel aan haar succes:
Hoover maakt geen woorden vuil aan couleur locale; er is nooit sprake van een sfeerimpressie van ruimte of tijd. Die beknoptheid sluit naadloos aan bij de korte filmpjes van TikTok. In een interview met tijdschrift Elle zei Hoover daarover: „Ik ben makkelijk afgeleid. Als ik personages uitgebreid moet uitwerken of de omgeving moet bespreken, sla ik dat het liefste over. Ik ga over op dialoog. Ik schrijf wat ik zelf wil lezen.”
Aan bijzondere observaties of inzichten doet ze ook niet. De vrouwen zijn gewoon geobsedeerd door seks. Of in ieder geval door begeerd worden. En ze vallen op mannen die hen zowel beschermen als seksueel alle hoeken van de kamer laten zien. Het is kortom allemaal nogal traditioneel.
Ik zou daar op af kunnen geven, lekker makkelijk, maar er is iets merkwaardigs met het boek aan de hand: het is verslavend (hallo TikTok!). Ik begon te lezen en ik kon niet meer ophouden. Normaal gesproken zou ik dat kunnen verklaren uit het thriller-aspect, je wilt nu eenmaal weten hoe het afloopt. Maar…. ik wist al hoe het afloopt, ik had de film immers gezien. Weliswaar is het verhaal daartoe vereenvoudigd maar aan het plot is niets veranderd. Er was geen whodunnit-effect dat me door het verhaal sleurde. Sleuren is in dit geval het juiste woord. Dinsdag liep ik van station Hilversum naar het kantoor van BNNVARA, een wandeling van ongeveer 20 minuten, en ik heb die hele weg al lezende afgelegd. Dat overkomt me niet met Ian McEwan of Annie Ernaux, om maar willekeurige literaire sterren te noemen.
Tegelijkertijd: de schaamte. Ik zeg vaak dat ik weer van papier wil lezen maar in het geval van Verity was ik toch weer blij met mijn e-reader omdat in de trein je medereizigers dan niet kunnen zien wat je leest. Terwijl ik dat bij het andere boek dat ik aan het lezen ben, Eindtijdfascisme van Naomi Klein, juist weer jammer vind. Zo’n showmannetje ben ik wel.
Verity is als een zak chips waarbij je je tevoren voorneemt je in te houden. ‘Nee, niet die hele zak, gewoon een paar chipjes voor de lekker, daarna leg ik ‘m weg.’ Tien minuten later is de zak leeg. Geen idee hoe Hoover dat doet, net zo min als ik dat weet van de chips want bij een gewone pan aardappelen heb ik nooit zo’n last van vraatzucht.
Binnen de kortste keren las ik het boek uit. Er wordt gezegd dat het gaat over wat waar is. Ik las het meer als wie kun je vertrouwen en is dat vertrouwen een gevoel of een rationele beslissing? En hoe betrouwbaar is dat dan weer? Je ziet, het is een spiegelpaleis waarbij je voortdurend je neus stoot. Ook leuk. Maar op dat psychologische vlak bevat het boek niks memorabels.
Op een gegeven moment constateert de hoofdpersoon: “In mijn schrijfproces zit nooit een moment waarop het voelt alsof ik heb bereikt wat ik wilde bereiken of waarop ik ervan overtuigd ben dat ik iets heb geschreven wat iedereen echt moet lezen.” Herkenbaar. Dat heb ik nu ook weer.
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Ja, ook speciaal voor jou. Abonneer je nu gratis.