Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: All of a Sudden is de mooiste film die ik dit jaar zag. Al is het meer een ervaring dan een film. Daarmee bedoel ik dat ik niet het idee had dat ik naar een film zat te kijken. Het voelde meer alsof ik aanwezig was bij alles wat ik zag.
Laat me ook meteen even waarschuwen voordat je nu naar de bioscoop rent. All of a Sudden is niet voor iedereen. Alleen al vanwege de lengte: 3 uur en 16 minuten. Ik zou er uit mezelf nooit heengegaan zijn maar een Wordfeud-vriend tipte me tussen het leggen van de woordjes door: “Jij bent vaak (of soms) op zoek naar spoortjes positiviteit. In dat geval is All of a Sudden een goeie filmtip.” Ik heb alle reden zijn oordeel te vertrouwen en ging er de volgende dag meteen heen.
In tegenstelling tot wat de titel suggereert, die is aangepast aan de angst voor vreemde talen onder Nederlandse bioscoopbezoekers, wordt er geen Engels in gesproken. De Franse hoofdrolspeelster Virginie Efira heeft er speciaal Japans voor geleerd. Haar tegenspeelster Tao OkamOto deed hetzelfde met Frans.
De setting van de film, een verzorgingshuis voor dementerende ouderen, trekt me ook niet meteen, om het zacht uit te drukken. Maar die omgeving dient om een veel groter verhaal te vertellen dat gaat over het leven van ons allemaal, van het kleinste persoonlijke tot het grootste alomvattende. Ja, dat is veel maar die luxe wordt ook geboden door de lengte.
Een andere reden de film te zien is het spel tussen de twee hoofdrolspeelsters, nooit eerder zag ik het schimmige gebied tussen liefde en vriendschap zo mooi uitgebeeld. Soudain, zoals de Franse titel luidt, vertelt daarnaast over een methode om dementerenden te benaderen, Humanitude geheten. Die stelt dat deze patiënten alleen maar ongelukkiger worden van de traditionele, nogal dwingende methodes en daardoor verder wegzakken in hun ziektebeeld. Een andere, veel zachtere behandeling doet ze juist opleven en de effecten van hun ziekte nemen vervolgens op wonderbaarlijke wijze af.
Die kennis wordt ook geprojecteerd op de rest van de wereld en mede daarom is het een film die iedereen aangaat. De regisseur is Ryūsuke Hamaguchi, die eerder een Oscar won met Drive my Car. Ook deze film is weer genomineerd.
Ik moest denken aan Dennendal, een affaire die in de jaren ’70 voor veel opschudding zorgde. Mensen met een verstandelijke beperking werden in die tijd geïsoleerd van de samenleving en opgesloten in afgelegen inrichtingen in de bossen. Daar werden hun dagen gevuld op manieren waar ze niks over te zeggen hadden. Het progressieve personeel van Dennendal wilde dat veranderen en de bewoners opnemen in de samenleving en respectvol behandelen. De weerstand was groot. De autoriteiten wilden er niets van weten en stuurden de ME erop af. De meeste voorstellen van het personeel werden niettemin later gemeengoed, gewoon omdat ze beter bleken dan de bestaande manier van werken.
All of a Sudden gaat ook over de ongezonde manier waarop we naar het leven en de wereld kijken, geïndoctrineerd door de opvattingen van het kapitalisme. Veelal zonder dat we ons daar bewust van zijn.
Het bijzondere aan de film is dat die niet in kritiek blijft steken maar juist ook een alternatief toont. Dat levert natuurlijk altijd discussie op maar stel jezelf na afloop van de film de vraag waar je in je eigen geval voor zou kiezen. Ik weet het antwoord wel.
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Ja, ook speciaal voor jou. Abonneer je nu gratis
Oh apart! Meestal kan ik me heel goed vinden in hoe je een film bekijkt, maar deze greep me juist helemaal niet, ook al zitten er wel bijzonder memorabele passages in. Nou ja, laten mensen hem maar zelf gaan bekijken, kun je daarna zelf zeggen hoe je hem ervaren hebt.
Dat zeg je goed, je wordt er denk ik door gegrepen of niet. Er waren ook een paar mensen die wegliepen uit de zaal.