Categorie: Theater

Standbeeld voor Adèle

Aan het begin van haar show ‘Van de Gekken’ vraagt Elfie Tromp de oudere toeschouwers welk optreden van Adèle Bloemendaal (1933-2017) ze zich nog herinneren. De Bros-reclame waarbij ze naakt in een bubbelbad ligt, wordt het vaakst genoemd. Een geil lekker gek wijf, zeg maar. Zo hebben we ze het liefst.

Tromp laat in de daarop volgende vijf kwartier zien hoe platgeslagen dat beeld is van dit multitalent. De zangeres nam meer dan 600 liedjes op, waarvan een deel nog steeds schrikbarend actuele protestsongs. Ze speelde in tal van series, films, theaterstukken en schreef ook nog boeken. Ze maakte rookbommen in … Lees verder

Niks meer over Nergens Anders

Dit stuk wordt vrees ik onbegrijpelijk. Ik schrijf het voornamelijk voor mezelf. Je kunt ook alleen de laatste alinea lezen, net voor de PS, daar gaat het om.

De wereld is verslaafd aan snackdenken. Of dat echt zo is weet ik niet maar het klinkt lekker en daardoor heb ik nu even je aandacht. Daar draait immers alles om. De aandachtseconomie wordt dat genoemd. Altijd als ik dat woord las, dacht ik o ja of ja ja of tja. Zonder me te realiseren dat het ook om mijn aandacht gaat. Het is mijn aandacht die voortdurend getrokken wordt. Die ik … Lees verder

Zo erg is Parijs

Parijzenaars denken altijd dat ze alles beter kunnen dan de rest van de wereld. Zelfs de Olympische Spelen. Daarmee opent Julie Collas, een bedrijfsjurist die stand up comedian werd, haar Engelstalige show Oh my god, she’s Parisian. Ik moest lachen, net als iedereen in het tot op de laatste centimeter gevulde piepkleine zaaltje in het Parijse Théatre BO Saint Martin. Maar ik dacht ook, verdomd ze hebben gelijk, die Parijzenaars. Ze doen ook heel veel beter dan de rest van de wereld. Van eten tot mode, van kunst tot sport, van vervoer tot publieke ruimte.

Maar daar gaat het … Lees verder

De hel, dat ben ik

Sommige citaten ken ik al mijn hele leven zonder enig idee te hebben waar ze vandaan komen. De hel, dat zijn de anderen, van Jean-Paul Sartre, is er zo een. L’enfer, c’est les autres. Ik weet alleen van de discussie of de vertaling niet zou moeten luiden ‘de hel, dat is de anderen’. Zonder enig benul van de filosofische betekenis ging mijn voorkeur altijd naar de eerste uit, zijn. Dat klinkt mooier, zeker als je jongvolwassene bent. Dan hoeft het ook geen nadere uitleg. De hel, dat zijn de anderen. Helder. Stap in het openbaar vervoer, de auto, ga naar … Lees verder

Zo hoor je het eens van een ander

Een man stormt het podium op en danst op luide Iraanse hardcore dansmuziek. Zijn lijf beweegt soepel, hij danst met flair, zijn gezicht straalt en met zijn armen zwaait hij alsof hij de zaal wil optillen. Dat lukt hem ook. Het publiek gaat ritmisch klappen. Er ontstaat een feeststemming. Plots vloeit de muziek over in een elektronische Hollandse klompendance. De bewegingen worden stampender, hossender, het publiek lacht en klapt nog maar de eerste vertwijfeling klinkt door. Dit wordt een andere avond dan gedacht.

Saman Amini heeft een komische theatervoorstelling met veel zwarte humor gemaakt over zijn bizar succesvolle integratie in … Lees verder