Gekmakende liefde, een pareltje op Netflix

In 1994 ontmoette ik bij aankomst in Parijs een mij onbekende jonge vrouw die al in de eerste paar minuten uit het niets verklaarde dat ze verliefd op me was. Het was een vriendin van de vrienden die me van de trein haalden. Ik zag het als sociale onhandigheid en wist niet goed hoe te reageren.

Ze nam me met een smoes mee naar haar huis waar we een gesprek voerden dat alle kanten uitschoot maar nergens contact maakte. Ze had een aantrekkelijke schoonheid maar ook een je ne sais quoi dat me weerhield. Ik bestudeerde vooral haar boekenkast. Na … Lees verder

Liefde als een product

Net nadat ik mijn eerste Tolstoj-boek verslonden had pakte ik vrij willekeurig een nieuw boek van de virtuele stapel in mijn digitale wereld. ‘Liefde, als dat het is’ van Marijke Schermer haalde in 2020 de shortlist van de Libris-literatuurlijst. Ik begon te lezen en verdomd, daar was Tolstoj weer, maar dan met zijn beroemde openingszin van Anna Karenina, waarnaar wordt verwezen door een van de hoofdpersonen: “Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.”

Het bleek een sleutel tot deze roman. Meteen ook in negatieve zin want ik weet niet meer door … Lees verder

Liefde en leed zijn minnaars

Na het lezen van het eerste hoofdstuk van Alleen en Duizend Mensen moest ik naar adem happen. De gebeurtenissen troffen me onverwacht, als een vuistslag. Na het laatste hoofdstuk was ik ook even van de kaart. Ik legde het boek weg en liet mijn emoties bedaren. Een boek dat dat voor elkaar krijgt, is het lezen waard.

De titel van de nieuwe roman van oud-collega Malou Holshuijsen komt uit een scène waarin de hoofdpersoon, Rivka die op weg is naar de dertig en worstelt met volwassen worden, een druk bezochte begrafenis bijwoont van haar geheime liefde. Ze staat daar, tussen … Lees verder

Het bespelen van de ander

Ruim twintig jaar geleden las ik In Ongenade van J. M. Coetzee, zo’n boek dat je je leven niet meer vergeet. Al twijfel ik of het nu dezelfde indruk zou maken. In Ongenade beschrijft onder meer een #metoo zaak avant la lettre. Een universitair docent van in de 50 voert een studente dronken, heeft seks met haar op een manier die we nu als verkrachting herkennen en verwoest vervolgens ook zijn eigen leven.

Destijds ging er enige sympathie uit naar de man, een gemankeerde ziel. Ik vermoed dat hij bij herlezing niet aan het voortschrijdend inzicht zou kunnen ontsnappen en … Lees verder

Supereroi en de fysica van de liefde

Ergens in de romantische komedie Supereroi wordt de vraag opgeworpen of je de tijd stil zou zetten als dat kon. Er wordt verder niet over uitgewijd maar meteen dwaalden mijn gedachten af. Zou ik de tijd stil willen zetten? Dat het nooit slechter kan worden maar ook niet beter? Ik dacht na over tevredenheid en wat dat nog betekent als er nooit meer ontevredenheid dreigt. Of wat er van liefde overblijft als die niet meer kan verdwijnen, tot de dood ons scheidt. Over dat laatste gaat de film, vermoed ik.

Paolo Genovese, de regisseur van Supereroi, maakte eerder hits als … Lees verder