Francisco van Jole

Een bril dragen is niet prettig, het ding beslaat, wordt vies en vooral: gaat met je uiterlijk aan de haal. Een brildrager herken je meer aan zijn bril dan bijvoorbeeld aan de kleur van zijn ogen, symmetrie van het gezicht, omvang van zijn neus of vorm van zijn oorlelletjes. Het is eigenlijk een rollator voor je ogen, een mechanisch hoofddoekje.
Bovendien word je met een bril gediscrimineerd. Brildragers worden óf tot zwakbegaafd óf tot hyperintelligent bestempeld. Nooit zal je bijvoorbeeld in een film een actieheld zien die een bril draagt. Bij Superman is dat nog het ergste. Clark Kent wordt een superheld zo gauw hij zijn bril af doet. (Overigens blijkt uit een onafhankelijke test dat de brilvermomming in de praktijk minder goed werkt).
Al zo lang ik een bril draag, wil ik er eigenlijk vanaf. Toen ik een kind was, verkoos ik turen en hoofdpijn boven goed zien en brildragen. Kijk en je snapt waarom. Ik heb een tijd contactlenzen gehad maar dat bleek niks voor mij. Weliswaar hoefde ik geen bril meer te dragen – al was het eerste wat ik na het aanmeten van de lenzen kocht een zonnebril – maar ik zag me wel verplicht altijd een zaklantaarntje bij me te dragen. Daar kroop ik dan over bioscoop- en discovloer op zoek naar het verloren lensje terwijl om mij heen zorgeloos gelachen en gedanst werd.
Soms twijfel ik over laseren. Maar ik ben niet zo dol op doelbewuste mutilaties van het lichaam. Een lijf is geen snijbloem. Maar dan weer… nooit meer dat ding hoeven terugschuiven op mijn neus of me verloren voelen zonder. Eindelijk de andere mensen in het zwembad kunnen zien!
Dus toch maar?
Tot iemand me via e-mail op deze pagina wees. Het zijn foto’s van chirurgen die ooglaser-operaties uitvoeren. En ja, ze dragen allemaal een bril.