Vanochtend stond in de Volkskrant bij een artikel over de strafbaarheid van godslastering een foto van de onvermijdelijke poster met ‘Vloeken is aangeleerd. Word geen naprater!’ Het bord staat in een weiland en op de achtergrond is vaag een snelweg met file zichtbaar.
“Jezus,” dacht ik bij mezelf toen ik de rij brandende remlichten zag, “dat zal een hoop gevloek opleveren.”
Ineens had ik het door. Die posters hangen altijd op perrons en bij bushaltes. Het was mij tot vandaag een raadsel waarom. Maar dat is het natuurlijk! De christenen hebben het met een aan sadisme grenzend strategisch inzicht helemaal uitgekiend. Ze zitten als het ware te wachten tot er een arme reiziger aan komt rennen die tot zijn ergernis de trein of bus mist, dan uit pure frustratie een verlossende vloek slaakt en zich omdraait. Hebbes! Daar hangt de poster: “Vloeken is aangeleerd.” Ze nagelen de zondaar mentaal meteen aan het kruis.
Hoe ziek kun je zijn?
Als de christenen zo menslievend zouden zijn als ze zich voorgeven, hadden ze voor een andere benadering gekozen. Bijvoorbeeld posters met: “Geen centje pijn. Even bidden en Jezus stuurt een nieuwe trein.”
