Francisco van Jole

Mijn oproepkaart waar ik straks mee mag gaan stemmen ligt klaar voor een van de lastigste ‘verkiezingen’ die ik tot nu toe heb meegemaakt. Aanvankelijk was ik tegen dit referendum. De materie was veel te ingewikkeld, vond ik. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me nooit zo in de Grondwet zou hebben verdiept als ik daar door het referendum niet toe gedwongen was. Het werkt dus wel.
Veel stemmers zullen vandaag ongewtijfeld hun kans grijpen om over andere zaken te stemmen dan deze Grondwet. Over Turkije, over Balkenende, over de nederlaag bij het songfestival, over het almaar uitblijven van een echte zomer. Het mooie van een democratie is dat ze dat helemaal zelf moeten weten.
De afgelopen weken heb ik de voors en tegens doorgenomen. Omdat ik vanaf het begin neigde naar een voor-stem heb ik me geconcentreerd op de nee-argumenten. Die spraken me in een aantal gevallen erg aan, zoals de vraag of Europa niet meer democratie moet hebben dan dit verdrag regelt. Dat blijft natuurlijk altijd lastig op een continent waar zoveel culturen en zoveel bewoners, die grotendeeels minderheden vormen, elkaar de ruimte moeten gunnen.
Zo lang ik me kan heugen wordt er gesteggeld over Europa. Vaak ging en gaat het daarbij over het feit dat landen het wegens tegenstrijdige belangen niet eens konden worden. Meestal met inertie tot gevolg. Terwijl de VS en de SU de wereld onderling verdeelden, keek Europa machteloos toe. Nu lijkt die procedure zich te herhalen met de VS en China en straks ongetwijfeld India.
Omdat ik me naast Nederlander op deze planeet vooral ook heel erg Europeaan voel schaamde ik me daar soms voor. Een vreemd soort schaamte. Een vereniging die leidt tot verlamming. Alsof je vredig in een lotushouding zit maar ontdekt dat je jezelf niet meer kunt losmaken omdat je je benen niet meer uit elkaar krijgt.
In de aandelenhandel bestaat het begrip ‘winst nemen’. Het komt er op neer dat als een belegging naar jouw smaak voldoende geld op heeft geleverd je die winst incasseert. Het betekent ook dat je niet moet piepen als de aandelen daarna nog veel hoger in waarde stijgen. Ze konden immers ook dalen.
Ik zie deze Grondwet als winst nemen. Eindelijk toont Europa zich voortvarend en zet het een stap in de richting van een echte unie. Want dat is wat ik uiteindelijk wil: een verenigd Europa.
Hoe je het wendt of keert, deze Grondwet is de meest vastberaden stap in die richting ooit gedaan.
Er zal vast nog wat verbeterd kunnen worden maar afwijzing kan wel degelijk een tegenovergesteld effect hebben en juist de uiteenvalling in werking zetten.
Dat gevolg wil ik niet op mijn geweten hebben en dat risico niet nemen.
Ik stem vandaag zonder enige aarzeling vóór deze Grondwet.