In de avondspits zag ik op de A2 van Amsterdam naar Utrecht een ongeluk gebeuren. Het verkeer bewoog zich voort met een gangetje van zeventig, tachtig kilometer per uur. Ik reed op de rechterrijbaan, de middelste rijbaan was vrijwel leeg en op de linkerbaan jakkerde zoals gebruikelijk een ’trein’ van auto’s, dicht op elkaar. In die zich snel voortbewegende file zag ik, vijftig meter links voor me, hoe volstrekt onverwacht een rode auto op zijn voorganger knalde. De voorkant van de motorkap krulde omhoog, glassplinters van de koplampen vlogen alle kanten uit. Onderwijl bleef alles doorrijden. De voorste auto leek zelfs niets te merken en reed verder terwijl de rode auto vaart minderde.
Daarna verloor ik ze uit zicht.
Op zich niets bijzonders. Dit soort botsingen gebeuren iedere dag in de spits.
Maar het vreemde was dat ik alles in slow-motion zag gebeuren. Alsof het werd afgespeeld als een vertraagde film. Dat verschijnsel treedt vaker op. Vooral bij getuigen van ernstige gebeurtenissen.
In een onderzoeksrapport van de FBI over het waarnemingsvermogen van agenten tijdens schietincidenten wordt geconstateerd: “research revealed that 62 percent of the officers viewed the incident in slow motion, while 17 percent said that time appeared to speed up.”
Maar wat ik niet weet: zag ik het nu echt in slow motion gebeuren of treedt dat effect alleen maar op als ik er aan terug denk? Want als ik het echt vertraagd waarnam, waar zijn dan de momenten direct na het ongeluk gebleven? Die moeten immers door de slow-motion zijn overlapt.
Of heb ik nu dankzij de special effects van de natuur een seconde of wat van mijn eigen leven gemist?
foto: Spits-ongeluk in Birmingham, Alabama. (Via Flickr.com; Creative Commons-licentie)