Francisco van Jole

Gisteren was de binnenstad van Rotterdam weer eens afgesloten voor een evenement: Rotterdam on Wheels. Dat is geen autorace maar een marathon voor skaters en rolstoelen. Het meest opvallende: er komt geen hond op af. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan maar ik heb er in de voorbije jaren nooit veel publiek gezien. Dit is een foto op de stralende zomerdag gisteren tijdens de wedstrijd genomen. Het is de kruising Coolsingel – Blaak, altijd een van de drukste punten bij evenementen. Er was niemand.
Rotterdam on Wheels heeft een wat bittere oorsprong die op de website niet terug te vinden is. Het ging zo: toen de gewone marathon in Rotterdam begin jaren tachtig van start ging mochten er ook rolstoelrijders deelnemen en dat werkte hartstikke goed. Weliswaar werden de rolstoelers door de sportverslaggevers op tv altijd consequent genegeerd maar het publiek zag hen wel en ze deelden in de enthousiaste aanmoedigingen.
Toen begonnen er op de Rotterdam Marathon wereldrecords te sneuvelen en het spektakel werd business. De rolstoelers werden ondanks protesten halverwege de jaren negentig uit de race verbannen. Het argument was dat ze nieuwe records in de weg zaten maar dat klonk ongeloofwaardig. Het leek meer een cosmetische operatie.
De rolstoelers kregen vanwege de protesten hun eigen evenement in september. Dat trekt zoals gezegd nooit de massale belangstelling die de afsluiting van de binnenstad rechtvaardigt maar het kan kennelijk niet meer opgeheven worden. Misschien is men bang dat de rolstoelers dan weer toegelaten moeten worden tot de marathon.
Een klein beetje gerechtigheid is er wel: Voor zover ik weet is daarna nooit meer een wereldrecord gebroken tijdens de gewone marathon.