De jongste herinnering die ik heb dateert van dat ik 2,5 jaar oud was. Dat weet ik zo precies omdat toen mijn wijsvinger tussen een dichtslaande deur kwam en mijn moeder me naar de plaatselijke verpleegpost bracht.
Vage beelden natuurlijk, als flarden mist waar wat op geprojecteerd wordt. De gehaaste tocht door de straten, huilend. De bezorgde verpleegster met verbandmiddelen, in uniform en kap op haar hoofd. Gek genoeg geen enkel besef van pijn maar misschien was die zo groot dat die zichzelf verdoofde. Je lichaam zit vol trucjes om je te redden uit noodsituaties. Met de vingertop is het nooit meer goed gekomen.
Ik heb ook herinneringen van nog eerder, althans dat denk ik omdat het ongeluk met de deur gebeurde tijdens de verhuizing naar een ander huis. Er staan me gebeurtenissen bij uit het oude huis, aan de voet van een dijk. Een blik in de keuken, het voeren van de kippen. Maar misschien dat we later nog wel eens in dat huis op visite zijn geweest en de opnames in m’n geheugen gewoon verkeerd gedateerd zijn.
Toen mijn vader oud werd, vertelde hij me dat er steeds meer herinneringen aan zijn jeugd naar boven kwamen maar hij soms niets meer van gisteren wist. Je hersens als een biografisch museum waar je steeds verder in afdwaalt.
Ik kijk naar m’n wijsvinger en probeer me zoveel mogelijk van gisteren te herinneren.