Na afloop van de semi-wereldpremière van Il Colpo del Cane op het IFFR was er een Q&A met de makers. Een man in het publiek zei een vraag te willen stellen, bleek een fan van de hoofdrolspeler en begon vervolgens in afwisselend Italiaans en Engels een hele verhandeling over een andere film. Wanhopige bezoekers verlieten de zaal.
Het tafereel was een passende epiloog voor Il Colpo del Cane, een Italiaanse komedie waarin alles perfect misgaat.
Dat begint al bij de openingsscene, een extaltisch ‘o wat hebben we het naar ons zin’- feest met dans en drank eindigt abrupt doordat de elektriciteit uitvalt. Het zou een mooie symboliek kunnen zijn voor de generatie die opgroeide in de weelderige feestelijkheid van het vorig decennium totdat in een klap de crisis toesloeg. De volgende ochtend blijkt niemand geld te hebben. Er moet gewerkt worden en een reguliere baan is niet voorhanden dus wordt party animal Marti hondenoppasser. Freelance natuurlijk. Ze solliciteert bij een rijke oude dame die haar meteen een poot uittrekt.
Het verhaal dat zich vervolgens ontvouwt is te leuk en te slim om hier weg te geven. Il Colpo del Cane is een film die met zoveel plezier gemaakt is dat je als kijker alleen daar al vrolijk van wordt. En dan is er nog het script dat de ene creatieve vondst op de andere stapelt. Halverwege begint de film opnieuw vanuit een ander perspectief en blijkt alles nog veel absurder dan het al leek.
Het is een komedie maar hoe langer ik er over nadacht hoe meer het me een schets van het huidige Italië leek, met alle illusies, bedrog en aardige mensen. En veel lachen.